الأمر عليه السلام، داستان احمد بن اسحاق قمى و همراهى‌اش با او و نيز اين را كه براى رفتن به حج، هزار دينار نياز دارد، نگاشت و خواست در صورت صلاحديد آقا، آن پول را از سوى ايشان به وى قرض بدهد و هنگامى كه احمد باز گشت، آن را از او پس بگيرد. توقيع آمد: «آن هزار دينار، هديه ما به اوست و هنگامى كه باز گشت، افزون بر آن هم نزد ما دارد». و احمد، اميد نداشت كه به دليل ناتوانى [و پيرى‌اش‌] به كوفه هم برسد، [چه آن كه حج كند و باز گردد] و اين از نشانه‌هاى امامت است.[١]

٧٤٥. رجال الكشّى‌- با سندش به نقل از حسين بن روح قمى-: احمد بن اسحاق به ايشان (امام عليه السلام) نامه نوشت و از ايشان اجازه حج گزاردن خواست. امام عليه السلام به او اجازه داد و لباسى برايش فرستاد. احمد بن اسحاق گفت: خبر درگذشتم را به خودم داده است. از حج باز گشت و در حُلوان (سر پل ذهاب) در گذشت.[٢]

٧٤٦. الكافى‌- با سندش به نقل از ابو عقيل عيسى بن نصر-: على بن زياد صيمرى‌[٣] به ايشان (امام عليه السلام) نامه نوشت و كفنى درخواست كرد. پاسخ آمد: «تو در سال هشتاد،[٤] به آن نياز دارى» و او در همان سال هشتاد در گذشت و كفن را چند روز پيش از فوتش براى او فرستاد.[٥]

[١]. رجال الكشّى: ج ٢ ص ٨٣١ ش ١٠٥١.

[٢]. رجال الكشّى: ج ٢ ص ٨٣١ ش ١٠٥٢، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٣٠٦ ح ٢١.

[٣]. على بن محمّد بن زياد صيمرى( ٢٥٥- ٢٨٠ ق): ثقه، از بزرگان شيعه و پيش‌گام در كتابت و ادب و دانش ومعرفت است. گاهى جهت رعايت اختصار، او را به جدّش به صورت« على بن زياد صيمرى» نسبت مى‌دهند.

شيخ طوسى در كتاب رجالش، يك بار، او را جزو اصحاب امام هادى عليه السلام به صورت« على بن زياد صيمرى» و بار ديگر، جزو اصحاب امام عسكرى عليه السلام به صورت« على بن محمّد صيمرى» نام برده است. اين دو، يكى هستند( ر. ك: رجال الطوسى: ص ٣٨٨ ش ٥٧١٤ و ص ٤٠٠ ش ٥٨٥٨، رجال البرقى: ص ٥٨ و ٦١، قاموس الرجال: ج ٧ ص ٥٥٣ ش ٥٢٩١، معجم رجال الحديث: ج ١٣ ص ١٥٢ ش ٨٤٣٤).

[٤]. مقصود سال ٢٨٠ هجرى قمرى است.

[٥]. الكافى: ج ١ ص ٥٢٤ ح ٢٧، الإرشاد: ج ٢ ص ٣٦٦، الغيبة، طوسى: ص ٢٨٣ ح ٢٤٣، الثاقب فى المناقب: ص ٥٩٠ ح ٥٣٥( در اين دو منبع،« چند روز» نيامده است)، الصراط المستقيم: ج ٢ ص ٢٤٧ ح ١٢( با عبارت مشابه)، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٣١٢ ح ٣٥.