دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢٧ - الف - مستجاب شدن دعا براى صدوق اول

٦٩٨. الغيبة، طوسى- با سندش به نقل از على بن الحسن بن يوسف صائغ قمى و محمّد بن احمد بن محمّد صيرفى (ابن دلّال) و جز اين دو از بزرگان قم-: على بن حسين بن موسى بن بابويه با دخترعمويش ازدواج كرد؛ ولى از او بچّه‌دار نشده بود. به شيخ ابو القاسم حسين بن روح، نامه نوشت كه از امام عليه السلام بخواهد برايش دعا كند كه خداوند به او فرزندانى فقيه بدهد. جواب آمد: «تو از اين همسرت فرزندى نمى‌يابى؛ ولى به زودى، كنيزى ديلمى را مالك مى‌شوى كه دو فرزند فقيه از او روزى‌ات مى‌شود».

ابو عبد اللَّه بن سوره- كه خداوند، حفظش كند- به من گفت: ابو الحسن بن بابويه- كه خدا رحمتش كند- سه فرزند داشت: محمّد و حسين، دو فقيه بامهارت در حفظ بودند و چيزهايى را حفظ مى‌كردند كه قميانِ ديگر نمى‌توانستند حفظ كنند و برادر سومى به نام حسن داشتند كه فرزند ميان آن دو بود و به عبادت و زهد مشغول بود و با مردم رفت و آمد نداشت و فقيه نبود.

ابو عبد اللَّه گفت: هر گاه ابو جعفر و ابو عبد اللَّه، فرزندان على بن حسين، چيزى را روايت مى‌كردند، مردم از قدرت حفظ آنها به شگفت مى‌آمدند و به آن دو مى‌گفتند: اين مقام، ويژه شماست كه با دعاى امام عليه السلام برايتان حاصل شده است. اين امر، ميان قميان، مشهور است.[١]

٦٩٩. الغيبة، طوسى- به نقل از ابو عبد اللَّه بن بابويه (شيخ صدوق)-: من هنوز بيست ساله نشده بودم كه مجلس علمى ترتيب مى‌دادم و گاه ابو جعفر اسود، در مجلسم حضور مى‌يافت و چون سرعت مرا در جواب‌هاى فقهى مى‌ديد، از سنّ كم من شگفت‌زده مى‌شد و سپس مى‌گفت: شگفتى ندارد؛ زيرا تو به دعاى امام عصر عليه السلام متولّد شده‌اى.[٢]

[١]. الغيبة، طوسى: ص ٣٠٨ ح ٢٦١- ٢٦٢، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٣٢٤. نيز، ر. ك: رجال النجاشى: ج ٢ ص ٨٩ ش ٦٨٢.

[٢]. الغيبة، طوسى: ص ٣٢١ ح ٢٦٧، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٣٣٦.