نزديكى‌اش به ما! ما نيّت نيكويش را دانستيم و به آن خشنوديم و از سخن گفتن نزديك كننده‌اش به خداوند، به خاطر آغازش از ما اطّلاع يافتيم؛ سخن گفتنى كه خداى عز و جل و پيامبر و اوليايش- كه بر آنان درود و رحمت باد- را خشنود مى‌كند.

ما نيز همراه درخواست او، از خدا مى‌خواهيم كه هر خيرى را كه آرزو دارد، مربوط به اين دنياى زودگذر و يا آخرت باشد، برايش برآورد و امر دين و دنيايش را كه دوست دارد به سامان آيد، به سامان آورد، كه او سرپرستى تواناست».[١]

٦٩٠. الاحتجاج‌- در نقل مكاتبه‌اى ديگر ميان محمّد بن عبد اللَّه حميرى و امام عصر عليه السلام، در سال ٣٠٨ قمرى-:

[٦٩٠/ ١] نوشته بود: بسم اللَّه الرحمن الرحيم. خداوند، عمرت را طولانى كند و عزّت، كرامت، سعادت و سلامتت را مستدام بدارد و نعمتش را بر تو كامل كند و در احسانش به تو و موهبت‌هاى زيبايش نزد تو و فزون‌بخشى‌اش بر تو و سهم فراوان تو بيفزايد و در رويارويى با هر بدى، مرا فداى تو كند و پيش‌مرگ تو گرداند!

[آن گاه سؤال كرده بود:] نزد ما، پيرمردان و پيرزنانى هستند كه بيش از سى سال است كه ماه رجب را روزه مى‌گيرند و روزه ماه شعبان را به رمضان متّصل مى‌كنند، و اكنون يكى از ياران ما برايشان روايت كرده كه اين روزه حرام است.

جواب آمده بود: فقيه عليه السلام مى‌فرمايد: «روزهايى را از آن (ماه رجب) تا پانزده روز، روزه بگيرد و سپس قطع كند، مگر آن كه قضاى روزه مستحبّى سه روز از دست رفته [ى هر ماه‌] را بخواهد بگيرد كه حديث داريم بهترين ماه براى قضاكردن روزه، ماه رجب است».[٢]

[٦٩٠/ ٢] سؤال كرده بود: مردى در كجاوه است و برفى فراوان به قامت يك انسان، روى زمين نشسته است و از اين مى‌ترسد كه اگر فرود آيد، در آن فرو رود، و گاه در همان حال كه در كجاوه نشسته، برف فرو مى‌ريزد و آن قدر فراوان و پر و سنگين است كه‌

[١]. الاحتجاج: ج ٢ ص ٥٧٣، بحار الأنوار: ج ٥٣ ص ١٥٩ ح ٣.

[٢]. روزه همه روزهاى رجب، مستحب است و حتّى نيمه دوم ماه رجب، فضيلت بيشترى دارد. از اين رو، احتمال تقيّه در اين گونه مكاتبات كه دسترس حاكمان جور به آن بيشتر بوده است، مى‌رود و يا اين كه نهى از روزه سه ماه پياپى است.