[٦٨٤/ ٦] و امّا سؤالت در باره مزارع ناحيه (دستگاه) ما كه: آيا جايز است آبادانى آنها را به عهده گرفت و خراج آنها را پرداخت و هر چه را از درآمد آن اضافه آمد، به قصد اجر و ثواب و نزديكى به ما، به دستگاه ما رساند؟ [پاسخ، اين است كه:] براى هيچ كس روا نيست كه در مال غير خودش بدون اجازه او تصرّف كند. پس چگونه در مال ما روا باشد؟

هر كس چيزى از اين كارها را بدون فرمان ما بكند، چيزى را كه از ما بر او حرام شده، حلال شمرده است، و هر كس چيزى را از اموال ما بخورد، آتش به دل خود برده و به زودى در كام زبانه‌هاى آتش فرو مى‌رود.

[٦٨٤/ ٧] و امّا سؤالت در باره كسى كه مزرعه براى ناحيه (دستگاه) ما وقف مى‌كند و آن را به قيّمى مى‌سپارد تا به كارهايش بپردازد و آن را آباد كند و از درآمدش، خراج و هزينه‌هايش را بدهد و باقى‌مانده درآمد را براى ناحيه ما قرار دهد، [پاسخ، اين است كه:] اين تنها براى كسى كه صاحب مزرعه، او را قيّم آن قرار داده، جايز است و براى كس ديگرى جايز نيست.

[٦٨٤/ ٨] و امّا سؤالت از ميوه‌هاى مزارع ما، كه اگر كسى بر آنها بگذرد و از آنها برگيرد و بخورد، جايز است يا نه؟ [پاسخ، اين است كه:] خوردنش برايش حلال و بردنش بر او حرام است».[١]

٦٨٥. كتاب من لايحضره الفقيه: امام صادق عليه السلام فرمود: «هر كس يك روز از ماه رمضان را روزه نگيرد، روح ايمان از او خارج مى‌شود و هر كس روزه خود را در ماه رمضان به عمد بخورد، يك كفّاره و قضاى يك روز به جاى آن به گردن اوست، و ديگر كجا مانند آن را مى‌يابد؟!».

[نكته:] و امّا حديثى كه نقل مى‌كند: «اگر كسى يك روز از ماه رمضان را به عمد بخورد، سه كفّاره به گردن اوست»، من به آن در صورتى فتوا مى‌دهم كه روزه‌اش را با هم‌بسترى حرام و يا خوردن غذايى كه بر او حرام است، باطل كند؛ زيرا اين در حديث‌هاى ابو الحسين اسدى [از امام عصر عليه السلام‌] كه از طريق شيخ ابو جعفر محمّد بن عثمان عَمرى- خدا روحش را پاك بدارد- به وى رسيده، موجود است.[٢]

[١]. كمال الدين: ص ٥٢٠ ح ٤٩( با سند معتبر)، الاحتجاج: ج ٢ ص ٥٥٨ ح ٣٥١، بحار الأنوار: ج ٥٣ ص ١٨٢ ح ١١.

[٢]. كتاب من لا يحضره الفقيه: ج ٢ ص ١١٨ ح ١٨٩٢، الغيبة، طوسى: ص ٢٩٦ ح ٢٥١، الاحتجاج: ج ٢ ص ٥٦١، بحار الأنوار: ج ٩٦ ص ٢٨٠ ح ٤.