دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٩ - ١/ ١٤ وقوع غيبت تام(كامل)

برادرانت را به خاطر [از دست دادن‌] تو، بزرگ بدارد كه تو تا شش روز ديگر، از دنيا مى‌روى. پس كارهايت را جمع و جور كن و به هيچ كس براى جانشينى پس از خودت، وصيّت نكن، كه غيبت تام (كامل) واقع شده و تا خداى عز و جل اجازه ندهد، ظهورى نيست و آن هم پس از به درازا كشيدن غيبت، سخت شدن دل‌ها و پر شدن زمين از ستم خواهد بود. به زودى، كسانى به سوى شيعيان من مى‌آيند كه ادّعاى مشاهده مرا دارند. بدانيد كه هر كس پيش از خروج سفيانى و بانگ [آسمانى‌]، ادّعاى مشاهده كند، دروغگو و افترا زننده است. هيچ جنبش و نيرويى جز از سوى خداوندِ والاى بزرگ نيست».

آنان از اين توقيع، نسخه‌بردارى كردند و از نزد او بيرون آمدند و چون روز ششم شد، به سوى سَمُرى باز گشتند كه در حال جان دادن بود. برخى به او گفتند: وصىّ پس از تو كيست؟ گفت: «خدا را كارى است كه خود، آن را به انجام مى‌رساند» و در گذشت و اين، آخرين سخنى بود كه از او شنيده شد.[١]

[١]. الاحتجاج: ج ٢ ص ٥٥٤، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٣٦٢ ح ٩. نيز، ر. ك: همين دانش‌نامه: ج ٣ ص ٣٣٩ ح ٦٥٧.