دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٣ - شريعى

توقيع لعن و برائت مختص به او، اكنون در اختيار ما نيست؛ ولى در توقيع صادر شده براى شلمغانى به اين ماجرا اشاره شده است:

أعلِمهُم- تَوَلّاكُمُ اللَّهُ- أنَّنا فِي التَّوَقّي وَالمُحاذَرَةِ مِنهُ عَلى‌ مِثلِ ما كُنّا عَلَيهِ مِمَّن تَقَدَّمَهُ مِن نُظَرائِهِ، مِنَ: الشَّريعِيِّ، وَالنُّمَيرِيِّ، وَالهِلالِيِّ، وَالبِلالِيِّ وغَيرِهِم.[١]

خداوند، سرپرستى‌تان را به عهده گيرد! به آنان اعلام كن كه ما از او در حذر و مراقبت هستيم، همان گونه كه از مدّعيان دروغين پيشين همانند او، همچون شريعى، نميرى، هلالى و بلالى و جز ايشان، در حذر بوديم.

اين متن نشان‌دهنده آن است كه كفر و الحاد شريعى و برائت امام عليه السلام از وى، چنان شهره بوده كه شلمغانى به او مانند گشته است.

برخى گفته‌اند: پيروان او گروهى با نام شريعيه هستند؛[٢] امّا در باره اين گروه، اطّلاعات روشنى در اختيار ما نيست.

گفتنى است: برخى از محقّقان، محمّد بن موسى سريعى يا شريقى را با فرد موسوم به «شريعى» متّحد دانسته‌اند.[٣]

محمّد بن موسى، از اصحاب امام عسكرى عليه السلام بوده و با اوصاف غالى و ملعون از او ياد شده است. ملعون شمرده شدن هر دو نام، قرينه‌اى بر اتّحاد اين دو است، همچنان كه شباهت نوشتارى سريعى و شريعى، احتمال تصحيف در نگارش نام او را تقويت مى‌كند. تنها نكته مخالف با اين نظريه، سخن تلّعُكبَرى است كه در باره شريعى نوشته است: «أظن إسمه حسن».[٤] بديهى است كه اگر نام او «حسن» باشد، نمى‌تواند با محمّد بن موسى متّحد باشد. البته تلّعكبرى نيز بدين نظر، اعتماد تام نداشته و تنها گمان خويش را با لفظ «أظنُّ» ابراز نموده است.

[١]. ر. ك: ص ١٦٠ ح ٦٧٠.

[٢]. دراسات فى علم الدراية: ص ١٤٩.

[٣]. معجم رجال الحديث: ج ١٨ ص ٣٠١.

[٤]. همان‌جا.