دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٦ - ٥١ پنج نفر از شاگردان شيخ احسايى و سيد كاظم رشتى

خطاب «نور چشم عزيزم، ناصر الدين ميرزا!» توصيه مى‌نوشت، چنان كه به سلطان عبد الحميد مى‌نوشت: «جوجو قم عبد الحميد افندى».

آقاى مرعشى مى‌افزايد:

صورت هر دو نامه را حقير، نزد مبلّغين اين مسلك ديده‌ام. در استانبول مدّعى شده بود كه از طرف تمام انبيا مبعوث شده است تا بشر را نصيحت كند. كم كم، كار او بالا گرفت و دعوى مهدويت نمود. گويا او را حدود سال ١٣٠٠ ق، با خوراندن سم، كشته‌اند. وى تابعين بسيار پيدا كرد كه آنها را «طاهريّه» ناميد.[١]

دو. شيخ مهدى قزوينى: فرد ديگرى از شاگردان سيّد كاظم كه مدّعى مهدويت شد، شيخ مهدى قزوينى است. وى مقيم كربلا و از اصحاب حاج سيّد كاظم رشتى بود. دعوت مهدويتش در كمال سر و پنهانى بوده، چنان كه پس از وفات وى معلوم شد. تأليفاتى در اين خصوص دارد كه آقاى مرعشى، آنها را ديده است.[٢]

سه. سيّد محمّد همدانى: مقيم هند و از شاگردان شيخ احمد احسايى بود. وى در ابتداى ورود به هند فقط كلمات شيخيّه را ترويج مى‌كرد؛ ولى بعدها دعوى مهدويت نمود و در سال ١٢٧٧ ق مُرد.[٣]

چهار. سيّد ولى اللَّه: وى اصفهانى الأصل و متولّد هندوستان و شاگرد شيخ احمد احسايى و مقيم شهر بمبئى بود.

پنج. ميرزا حسن: او همدانى الأصل و از تلاميذ حاجى كريم‌خان (رئيس شيخيّه حاج كريم‌خانى) است. در ابتداى ورود به هندوستان، ترويج سخنان حاج كريم‌خان مى‌نمود؛ ولى بعدها ادّعاى مهدويت كرد.[٤]

[١]. موسوعة العلّامة المرعشى: ج ٢ ص ٣٤٥.

[٢]. موسوعة العلّامة المرعشى: ج ٢ ص ٣٥٤.

[٣]. موسوعة العلّامة المرعشى: ص ٣٥٥. آقاى مرعشى افزوده كه اين مطلب را از آقا شيخ اسماعيل محلّاتى شنيده است.

[٤]. موسوعة العلّامة المرعشى: ص ٣٣٥. مرحوم مرعشى مورد چهارم را از استاد بلاغى و مورد پنجم را از حاج ميرزا على شهرستانى شنيده است.