دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١ - ١٤ بليا(م ٤٨٤ ق)

وى در سال ٤٠٢ ق، توانست صنعا را به تصرّف در آورد و از مردم، خمس دريافت كند. او همان جا سكّه به نام خود زد و پس از آن، درگيرى‌هاى فراوانى با معارضان دولت خود داشت. وى در نهايت و در حالى كه هنوز بيست و اندى سال داشت، در نبردى كه ميان او و بنو حماد رخ داد، به سال ٤٠٤ ق، كشته شد و در بريده مدفون گشت. او بيش از ٧٣ اثر تأليفى از خود بر جاى گذاشت و پس از آن بود كه كسانى به زنده بودن و مهدويت وى معتقد شدند.

اين باور تا ديرزمانى، ميان شمارى از شرفا و سادات، پا بر جا بوده است. با اين حال، معارضه بر سر اين مسئله، باقى بوده و اشعارى در اين باره بر جاى مانده است.[١]

١٣. محمّد بن عبد اللَّه بن ادريس (ق ٥ ق)

او كه ملقّب به «عالى» است، يكى از اميران بنى حمود است كه در مالقه، امارت داشتند. وى يكى از چهره‌هاى اديب و كريم اين خانواده بوده است. به تدريج، منازعات درون خانواده، سبب پناه بردن وى به كوه‌ها و سرانجام، انقراض دولت آنان شد و باديس صنهاجى، امير غرناطه، بر مالقه تسلّط يافت. بنى حمود پراكنده شدند و شمارى به جزيره صقليه رفتند كه از آن جمله، محمّد بن عبد اللَّه بن ادريس عالى بود. وى در آن جا مهدويت خود را شايع كرد و گفت كه او همان مهدى است كه نام خود و پدرش با پيامبر صلى الله عليه و آله يكسان است امّا كارى از پيش نبرد.[٢]

١٤. بليا (م ٤٨٤ ق)

در جمادى الاولى سال ٤٨٣ ق مردى به نام بليا در شهر بصره ظاهر شد كه دستى در نجوم داشت و شمار زيادى از اهالى اين شهر را گم‌راه كرده بود و تصوّر مى‌كرد كه‌

[١]. تاريخ اليمن الإسلامى: ص ٢١٤- ٢١٨. نيز، ر. ك: نهاية الأرب: ج ٣٣ ص ١٠٢.

[٢]. الوافى بالوفيات: ج ٨ ص ٣٢٤- ٣٢٦.