دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٠ - ١٢ امام المهدى لدين الله(م ٤٠٤ ق)

نيست؛ بلكه بناى شهرى با عنوان مهديّه، نشانگر اعتبارى است كه اين تعبير براى آنان داشته است. تعبير «العترة الهادية المهديّة» تعبيرى بود كه در نخستين خطبه فاطميان در تسلّط بر مصر به كار رفت، چنان كه از آيه‌ «أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ؛ زمين را بندگان شايسته من به ارث خواهند برد»[١] هم استفاده شد.[٢]

يكى از رخدادهاى جالب در جريان تسلّط فاطميان بر مغرب، آن است كه ابو عبد اللَّه شيعى- كه نمايندگى فاطميان را در مغرب براى فراهم كردن مقدّمات اين دولت داشت-، اندكى بعد به دست عبيد اللَّه مهدى كشته شد. مخالفان عبيد اللَّه، با استناد به مهدويت نوجوانى از كوه اوراس و گفتن اين كه او مهدى يا نبى است و وحى به وى مى‌رسد، چنين ادّعا كردند كه ابو عبد اللَّه نمرده و زنده است. آنان زنا را حلال كردند، محارم را حلال شمردند و منطقه ميله را به تصرّف در آوردند. در اين وقت، عبيد اللَّه مهدى، سپاهى فرستاد و آنان را از ميان برد. آن نوجوان نيز كشته شد.[٣] اين هم نوعى طرح مهدى، عليه مهدى بود كه البتّه به سرانجام نرسيد.

١٢. امام المهدى لدين اللَّه (م ٤٠٤ ق)

به طور معمول، باور به مهدويت در ميان زيديان، آن چنان كه به ادّعاى مهدويت منجر شود، اندك بوده است؛ امّا چنين نيست كه يمن زيدى نيز خالى از اين مسائل باشد.

حسين بن قاسم، مشهور به امام المهدى لدين اللَّه، يكى از چهره‌هاى برجسته زيدى است كه در علم و زهد، شهرتى به سزا يافت و پس از پدرش، امارت منطقه وسيعى از الهان تا صعده و صنعا را به دست آورد. شهرت وى سبب شد تا گروهى از زيديّه به زنده بودن او و اين كه او همان مهدى‌اى است كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به وى بشارت داده، معتقد شوند.

[١]. انبيا: آيه ١٠٥.

[٢]. نهاية الأرب: ج ٢٨ ص ١٣١- ١٣٢.

[٣]. نهاية الأرب: ج ٢٨ ص ١١٠.