دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦٥ - ١/ ٨ نهى از بردن نام و شناساندن مكان امام(ع)

زيباست و به آن اطمينان داريم و تنها از او كمك مى‌جوييم و او در همه كارهايمان براى ما بسنده و بهترين وكيل است».[١]

١/ ٧ نهى از تعيين وقت براى قيام‌

٦٧١. كمال الدين‌- با سندش به نقل از ابو على محمّد بن همّام-: شنيدم محمّد بن عثمان عَمرى- كه خداوند، روحش را پاك بدارد- مى‌گويد: توقيعى [چنين‌] بيرون آمد كه خطّ آن را مى‌شناختم: «لعنت خدا بر كسى كه نام مرا در مجلسى از مردم ببرد!».

نامه‌اى نوشتم و زمان فَرَج را از وى پرسيدم. توقيعى برايم آمد: «وقت‌گذاران، دروغ مى‌گويند».[٢]

١/ ٨ نهى از بردن نام و شناساندن مكان امام (ع)

٦٧٢. الكافى‌- با سندش به نقل از ابو عبد اللَّه صالحى‌[٣]-: پس از درگذشت امام عسكرى عليه السلام، ياران ما از من خواستند كه از نام و جا [ى جانشين او] بپرسم. جواب آمد: «اگر آنان را به نام، راه‌نمايى كنى، آن را پخش مى‌كنند و اگر جاى را بدانند، آن را [به حاكمان ستمگر] نشان مى‌دهند».[٤]

٦٧٣. الغيبة، طوسى- با سندش به نقل از على بن صدقه قمى-: توقيعى براى محمّد بن عثمان عَمرى آمد، بى آن كه او خواسته باشد، به او دستور داده بود به كسانى كه پيجوى نام هستند، بگويد: «يا ساكت مى‌مانند و به بهشت مى‌روند، يا سخن مى‌گويند و به دوزخ مى‌روند؛ چرا كه آنان اگر از نام [امام‌] آگاه شوند، آن را پخش‌

[١]. الاحتجاج: ج ٢ ص ٥٥٢، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٣٨٠ ح ٢.

[٢]. كمال الدين: ص ٤٨٣ ح ٣( با سند معتبر)، إعلام الورى‌: ج ٢ ص ٢٧٠، بحار الأنوار: ج ٥٣ ص ١٨٤ ح ١٤.

[٣]. شايد همان ابو عبد اللَّه بن صالح باشد( ر. ك: ص ٣٣١ ح ٧٠٢).

[٤]. الكافى: ج ١ ص ٣٣٣ ح ٢، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٣٣ ح ٨.