٦٦٤. الاحتجاج‌- در يادكرد از بخشى از توقيع صادر شده از سوى امام زمان عليه السلام در ردّ غاليان و در جواب نامه‌اى نوشته و ارسال شده به دست محمّد بن على بن هلال كرخى‌[١]-: «اى محمّد بن على! خداى عز و جل از آنچه توصيفش مى‌كنند بالاتر است! او را منزّه مى‌دارم و مى‌ستايم. ما نه در دانايى او، شريك او هستيم و نه در توانايى او؛ بلكه هيچ كس جز او غيب نمى‌داند، همان گونه كه خود- كه نام‌هايش مبارك باد- در آيه‌هاى استوار كتابش فرموده است: «بگو: جز خداوند، كسى ديگر در آسمان‌ها و زمين، غيب نمى‌داند».

من و همه پدرانم از نخستين آنها: آدم و نوح و ابراهيم و موسى و پيامبران ديگر، تا آخرين آنها، محمّد پيامبر خدا، و على بن ابى طالب و ديگر امامانِ درگذشته- كه درودهاى خدا بر همه آنان باد-، تا آخرين روز حياتم و پايان روزگارم، بندگان كوچك خداى عز و جل هستيم. خداوند عز و جل مى‌فرمايد: «و هر كس از ياد من روى برگرداند، زندگى سختى خواهد داشت و او را روز قيامت، نابينا محشور خواهيم كرد. او خواهد گفت: پروردگار من! من كه بينا بودم. چرا نابينا محشورم كردى؟ [خداوند] مى‌فرمايد: به اين خاطر كه آيه‌هاى ما به تو رسيد و تو آنها را از ياد بردى و بدين گونه تو نيز امروز از ياد مى‌روى».

اى محمّد بن على! نابخردان و كم‌خِرَدان شيعه، ما را آزار دادند، و [بِدان كه‌] هر كس [به اندازه‌] بال پشه‌اى دين داشته باشد، از آنان برتر است. من خداى يكتا را- كه معبودى جز او نيست و در گواه بودن، كافى است- و نيز فرستاده‌اش، محمّد، و فرشتگان و پيامبران و اوليايش و همچنين تو و هر كس را كه از اين نوشته من آگاه مى‌شود، گواه مى‌گيرم كه من به خدا و فرستاده‌اش، بيزارى مى‌جويم از كسى كه [در بزرگداشت ما] مى‌گويد ما علم غيبت داريم يا شريك خدا در فرمان‌روايى او هستيم، يا ما را در جايگاهى، جز آن جايگاهى مى‌نشاند كه خدا برايمان به آن رضايت داده و ما را براى آن آفريده است و نيز از كسى كه در حقّ ما، از آنچه برايت روشن كردم و در آغاز نامه‌ام برايت بيان كردم، در گذرد.

[١]. نام وى در كتاب‌هاى رجالى ذكر نشده است( ر. ك: مستدركات علم رجال الحديث: ج ٧ ص ٢٥٠ ش ١٤١٠٣).