ابو عمرو عَمرى، در بغداد برايم گفت: ابن ابى غانم قزوينى‌[١] با گروهى از شيعيان در باره جانشين امام عسكرى عليه السلام اختلاف پيدا كرد. او مى‌گفت: ابو محمّد (امام عسكرى) در گذشت، بى آن كه جانشينى داشته باشد. از اين رو، شيعيان نامه‌اى در اين باره نوشتند و آن را براى ناحيه مقدّسه فرستادند و اختلاف خود را به آگاهى صاحب ناحيه رساندند.

جواب نامه آنان به خطّ مبارك امام- كه بر او و پدرانش سلام باد- [چنين‌] رسيد: «بسم اللَّه الرحمن الرحيم. خداوند، ما و شما را از گم‌راهى و فتنه به سلامت دارد و به ما و شما آسودگىِ برخاسته از يقين، عطا نمايد و ما و شما را از بدىِ بازگشتگاه، حفظ كند! خبر ترديد گروهى از شما در دين و شك و سرگردانى در متولّيان كارهايشان به من رسيد و ما براى شما و نه خودمان، اندوهگين شديم و به خاطر شما و نه خودمان ناراحت شديم؛ زيرا خداوند با ماست و ما به غير او نيازى نداريم، و حق با ماست و تن زدن و همراهى نكردن ديگران، ما را نمى‌ترساند، و ما دست‌پروردگان خدايمان هستيم و پس از آن، مردم، دست‌پرورده مايند.

اى فرستادگان نامه! چرا در شك، رفت و آمد مى‌كنيد و در سرگردانى، واژگون مى‌شويد؟ آيا نشنيده‌ايد كه خداى عز و جل مى‌فرمايد: «اى مؤمنان! از خدا و فرستاده‌اش و صاحبان امرتان، پيروى كنيد»؟ آيا اخبارى كه وقايع را بيان مى‌كنند و در باره امامانتان، درگذشتگان و باقى‌ماندگان، سخن مى‌گويند، نمى‌دانيد؟ آيا نديده‌ايد كه خداوند، چگونه برايتان از آدم عليه السلام تا آشكار شدن امام پيشين عليه السلام، پناهگاه‌هايى قرار داد كه به آنها پناه برديد و نشانه‌هايى كه با آنها راه جستيد؟ هر گاه نشانه‌اى ناپيدا شد، نشانه‌اى ديگر آشكار گرديد و هر گاه ستاره‌اى سر فرو برد، ستاره‌اى ديگر سر بر آورد و چون خداوند، او را نزد خود برد، پنداشتيد كه خداى متعال، دينش را باطل كرده و رشته ميان خود و آفريدگانش را بريده است. هرگز چنين نبوده و تا روز قيامت، چنين نخواهد بود! و امر خداى سبحان پديدار خواهد شد، با آن كه آنها ناخوش مى‌دارند.

[١]. ابو جعفر محمّد بن عبد اللَّه بن ابى غانم قزوينى( ر. ك: مستدركات علم رجال الحديث: ج ٧ ص ١٦٤ ش ١٣٦٦٦).