گنجوَران دانش و امانتداران حكمت و جايگاه راز خويش قرار داد و با دليل‌هايى تأييد و استوارشان كرد، و اگر اين گونه نبود، همه مردم به يك گونه و در يك درجه بودند و [در ولايت،] هر كسى امر خداى عز و جل را براى خود ادّعا مى‌كرد و حق از باطل و عالِم از جاهل، شناخته نمى‌شد.

و اين باطل‌انديش دروغگو، با ادّعاى خويش، نسبت نادرستى را به خدا داده است كه نمى‌دانم با اتّكا و اميد به چه چيزش، مى‌خواهد ادّعايش را پيش ببرد. آيا با فهم دين خداست؟ كه- به خدا سوگند- حلال را از حرام تشخيص نمى‌دهد و ميان درست و نادرست، تفاوت نمى‌نهد، يا با علم است؟ كه حق را از باطل تشخيص نمى‌دهد و محكم را از متشابه باز نمى‌شناسند و مفهوم نماز و وقت آن را نمى‌داند، و يا با پارسايى است؟ كه خدا گواه است چهل روز نماز واجبش را ترك كرده و ادّعا مى‌كند كه در پى شعبده‌بازى بوده است- شايد خبرش به شما رسيده باشد- و بدانيد كه ظرف‌هاى شرابِ مست كننده‌اش، برقرار و آثار نافرمانى‌اش از خداى عز و جل، آشكار و موجود است، يا با نشانه‌اى ديگر، ادّعاى امامت كرده است؟ كه بايد ارائه دهد و يا با حجّتى؟ كه بايد اقامه كند و يا به دليلى؟ كه بايد بيان كند.

خداى عز و جل در كتابش فرموده است: «به نام خداوند گسترده‌مهر مهربان. حا، ميم. فرو فرستادن كتاب از سوى خداى عزيز حكيم است. آسمان‌ها و زمين و آنچه را ميان آن دو است، جز به حقيقت و [براى‌] مدّتى معيّن نيافريديم و كافران، از آنچه هشدار داده شدند، روى‌گردان اند. بگو: آيا آنچه را به جاى خداوند مى‌خوانيد، ديده‌ايد؟ به من نشان دهيد كه از زمين چه آفريده‌اند؟ يا در [آفرينش‌] آسمان‌ها شركت داشته‌اند؟ اگر راست مى‌گوييد، كتابى را كه پيش از اين [قرآن‌] داريد، يا نشانى بازمانده از دانش پيشينيان برايم بياوريد. و چه كسى گم‌راه‌تر از كسى است كه به جاى خداوند، كسى را مى‌خواند كه تا روز قيامت هم پاسخ او را نمى‌دهد و آنان از خواندن اينها بى‌خبرند؟ و چون در رستاخيز، مردم، گِرد آورده شوند، دشمنانِ اينان خواهند بود و پرستش آنها را انكار خواهند كرد».

خدا توفيقت دهد! آنچه را برايت گفتم، از او بخواه و او را بيازماى و از او بخواه يك آيه از كتاب خدا را تفسير و يا حدود و واجبات يك نماز واجب را بيان كند، تا حال و وزنش را بدانى و عيب و كاستى‌اش برايت آشكار شود و خداوند، براى او بس است.