نقل كرده‌اند كه بين آن حضرت و امام حسن عليهم السّلام سخنى بود، عرض شد: نزد برادرت برو كه او از تو بزرگتر است، فرمود: «من از جدّم شنيدم كه مى‌فرمود: هر دو نفرى كه بينشان سخنى ردّ و بدل شود و يكى از آنها درصدد خشنودى ديگرى برآيد، او زودتر وارد بهشت مى‌شود و من دوست ندارم كه زودتر از برادر بزرگترم وارد بهشت شوم.»

چون امام حسن عليه السّلام سخن امام حسين عليه السّلام را شنيد، با شتاب نزد او آمد.«١٧٥»

علىّ بن عيسى- رحمه الله- مى‌گويد: خدا تو را يارى كند، اگر در صدد اطلاع از مناقب و امتيازات و خصلتها و اوصاف اين خاندان بر آيى و در پى آگاهى از حقيقت فضيلت فراوان ايشان باشى و چگونگى احوال آنان را به اجمال و تفصيل دريابى و بفهمى كه چه جايگاهى از برهان و دليل دارند، و در سخنان ايشان راجع به مواعظ و خطبه‌ها، جهتها و مقصدها و نامه‌هايشان دقّت كنى خواهى ديد كه مشتمل بر افتخاراتى است كه آنها جامعند و قلّه‌هاى شرف را آنان پيش از همه كس فتح كردند و نيكيهاى فوق العاده‌اى را ايشان رواج دادند و معمول كردند، زيرا كردار آنان با گفتارشان هماهنگ و تمام رفتار و گفتارشان همچون احوالشان بود. آرى از كوزه همان برون تراود كه در اوست. فرزند پاره‌اى از تن پدر است و كسى را كه خدا گمراه سازد مانند كسى نيست كه او را هدايت كرده و آن كه خداوند پليدى را از او بر طرف كرده و پاك و پاكيزه‌اش قرار داده همچون كسى نيست كه در ظلمت شب بيهودگى سرگردان و در اين سرگردانى هميشه باقى است. آرى شخص بزرگوار دنباله رو بزرگوار و شرافت حادث دليل بر شرافت قديم است. و هيچ اصل شريفى بى‌ثمر نمى‌ماند و نجيب فرزند نجيب است و چقدر فاصله زياد است بين دور و نزديك و بيگانه و خويش! بنابراين هر كدام از آنان جامع خصلتهاى همه آنهاست و همچنان كه شكوفه نشانه بهار است، وجود هر يك از ايشان نيز دليلى بر جميع فضيلتهاى آن خاندان است. ما اگر بر مناقب يك تن از ايشان بسنده كرديم بدان معنى نيست كه درباره ديگران كوتاهى كرده‌ايم بلكه مقتضاى مقال و شرايط حال مى‌طلبد كه به آنچه گفتيم بسنده كنيم، زيرا آن را كه مى‌بينى، دليل بر ناديده است. خداوند مرا از محبّت ايشان برخوردار كند كه كرده است و مرا به تربت‌

«١٧٤» كشف الغمه ، ، ص ١٨٤ و ١٨٥.

«١٧٥» كشف الغمه ، ، ص ١٨٤ و ١٨٥.