راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٤٦ - فصل امّا كرامات امام حسين عليه السّلام

مى‌گويد: وارد خانه شدم مارى را ديدم كه در وسط خانه دور مى‌زند، او را كشتم.«٣٥٣»

از جمله به نقل از بكر بن صالح، مى‌گويد: خدمت امام رضا عليه السّلام رسيدم، عرض كردم:

همسرم خواهر محمّد بن سنان، باردار است. از خدا بخواهيد فرزندش پسر باشد. فرمود:

آنها دو قلويند. با خود گفتم: پس از اين كه برگردم آنها را محمّد و على مى‌نامم. امام عليه السّلام سپس مرا طلبيد و فرمود: يكى را على و ديگرى را امّ عمر نام بگذار. به كوفه رفتم ديدم برايم يك پسر و يك دختر به دنيا آمده است. مطابق دستور امام عليه السّلام آنها را نامگذارى كردم و به مادرم گفتم: امّ عمر چه معنى دارد؟ گفت: اسم مادر من امّ عمر بود.«٣٥٤»

از جمله به نقل از وشّاء آورده است كه حضرت رضا عليه السّلام در خراسان فرمود: وقتى خواستند مرا از مدينه بيرون كنند، خاندانم را جمع كردم و دستور دادم بر من چنان بگريند كه من صداى گريه آنها را بشنوم سپس دوازده هزار درهم بين آنها تقسيم كردم. آنگاه فرمود: من هرگز به نزد خانواده‌ام برنمى‌گردم.«٣٥٥»

در ارشاد مفيد بسيارى از علائم و آثار امام رضا عليه السّلام در حيات و پس از وفاتش از عامه و خاصه نقل شده است.«٣٥٦»

از جمله داستانى است كه علىّ بن احمد وشّاء كوفى نقل كرده مى‌گويد: از كوفه به قصد خراسان بيرون شدم، دخترم به من گفت: اين پارچه را بگير و بفروش و با بهايش برايم فيروزه‌اى خريدارى كن. مى‌گويد: آن را گرفتم و ميان برخى از كالاها بستم، وقتى كه به خراسان رسيدم و در يكى از كاروانسراها فرود آمدم، ناگهان غلامان على بن موسى عليه السّلام نزد من آمدند و گفتند: پارچه‌اى مى‌خواهيم كه يكى از غلامان را با آن كفن كنيم. گفتم: من چيزى ندارم، رفتند و دوباره برگشتند و گفتند: مولايمان به تو سلام مى‌رساند و مى‌گويد: نزد تو پارچه‌اى داخل فلان صندوق است كه دخترت آن را داده و