راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٨٥ - فصل امّا كرامات امام حسين عليه السّلام

وصايت پس از حسين بن على عليه السّلام از آن كيست؟- مى‌فرمايد:- حجر الاسود بشدت تكان خورد و طورى كه نزديك بود از جا كنده شود و به زبان عربى آشكار و فصيح سخن گفت: يا محمد بن حنفيه! تسليم باش، تسليم باش، كه امامت و وصيت پس از حسين بن على عليه السّلام متعلق به على بن حسين است. امام باقر عليه السّلام مى‌فرمايد: محمد بن حنفيه با شنيدن اين سخن برگشت در حالى كه مى‌گفت: پدرم فداى على بن حسين عليه السّلام باد».«٢٢٦»

در همان كتاب از امام صادق عليه السّلام نقل شده است «كه در طواف دست مردى و زنى به حجر الأسود چسبيد و هر كدام كوشيد تا دستش را جدا كند نتوانست مردم گفتند: دستها را ببريد!- امام صادق عليه السّلام فرمود:- ناگهان على بن حسين عليه السّلام وارد شد، مردم خوشحال شدند، همين كه جريان آن مرد و زن را دانست، جلو آمد دست روى دست آنها گذاشت دستها گشوده از هم جدا شدند.»«٢٢٧»

در همان كتاب به نقل از امام صادق عليه السّلام آمده است كه فرمود: «وقتى عبد الملك بن مروان زمام خلافت را به دست گرفت به حجّاج بن يوسف نوشت: بسم الله الرّحمن الرّحيم از عبد الملك بن مروان، امير المؤمنين به حجاج بن يوسف، بارى، توجّه كن، خون اولاد عبد المطّلب را محفوظ بدار و از ريختن خون ايشان دورى كن زيرا من ديدم فرزندان ابو سفيان بر ريختن خون ايشان اصرار داشتند و زياد درنگ نكردند و السّلام.

امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد: نامه را مخفيانه فرستاد، با وجود اين به على بن حسين عليه السّلام در همان ساعتى كه نامه را نوشت و نزد حجّاج فرستاد، خبر دادند و گفتند كه عبد الملك به حجاج چنين و چنان نوشته است و خداوند به پاس آن، سلطنت او را برقرار و مدّت حكومت او را افزايش داده است! امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد: پس علىّ بن حسين عليه السّلام نوشت: بسم الله الرّحمن الرّحيم از على بن حسين عليه السّلام به عبد الملك بن مروان امير المؤمنين! بارى تو در فلان روز و فلان ساعت از ماه فلان، چنين و چنان نوشتى، همانا رسول خدا صلّى الله عليه و آله به من خبر داد كه خدا اين عمل تو را پاس داشت و پادشاهى تو را استوار و مدّت سلطنت را افزون كرد. امام عليه السّلام نامه را بست و مهر كرد و به وسيله غلامش سوار بر شتر آن حضرت فرستاد و دستور داد كه در ساعت ورودش نامه را به عبد الملك برساند. غلام وقتى كه وارد شد نامه را به او داد، عبد الملك به تاريخ نامه نگاه كرد ديد