راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٦٠ - كتاب اخلاق امامان و آداب شيعه

را بر امام عليه السّلام عرضه داشت و آن حضرت را متوقّف كرد و گفت: يابن رسول الله! نسبت به من انصاف دهيد! فرمود: در چه جهت؟ عرض كرد: جدّ شما مى‌گويد: «دنيا زندان مؤمن و بهشت كافر است» در حالى كه تو مؤمنى و من كافرم با وجود اين دنيا را براى شما جز بهشت نمى‌بينم، از نعمت دنيا و لذت آن برخورداريد و براى خود جز زندانى نمى‌بينم كه سختى‌اش مرا هلاك كرده و بى‌چيزى‌اش مرا به نابودى كشانده است. امام حسن عليه السّلام همين كه سخن او را شنيد نور تأييد در چهره‌اش درخشيد و از گنجينه علمش پاسخى مطابق با درك او برآورد و براى آن پيرمرد يهودى، خطاى پندار و سستى اعتقادش را آشكار ساخت و فرمود: «اى پيرمرد! اگر تو توجّه داشته باشى به آنچه خداى تعالى براى من و براى مؤمنان در سراى آخرت فراهم كرده است، چيزهايى كه نه چشمى ديده و نه گوشى شنيده، هر آينه خواهى دانست كه من پيش از انتقال به آن عالم، در اين دنيا ميان زندان تنگى هستم، و اگر به آنچه خداوند براى تو و هر كافرى در سراى آخرت از زبانه آتش دوزخ و شدّت عذاب ابدى فراهم كرده است، توجّه كنى هر آينه خواهى دانست كه تو هم اكنون پيش از رسيدن به آن جا در بهشت پهناور و نعمتى فراگير هستى».«١٤٤»

تمام اين بخش از كتاب كشف الغمه نقل شد.

فصل‌

اما كرامات آن حضرت: كلينى در كافى«١٤٥» به اسناد خود از حبابه والبيّه نقل كرده است كه گفت: امير المؤمنين عليه السّلام را ميان پيش قراولان سپاه ديدم- تا آن جا كه مى‌گويد- عرض كردم: يا امير المؤمنين! خدايت رحمت كند! نشانه امامت چيست؟ فرمود: آن سنگريزه را بياور. و با دست اشاره به سنگريزه‌اى كرد. آن را خدمت حضرت آوردم، پس با انگشترى‌اش آن را مهر كرد. سپس رو به من كرد و فرمود: اى حبابه! هر گاه كسى ادّعاى امامت كرد و توانست همچنان كه ديدى، مهر كند بدان كه او امام است و اطاعتش واجب است و امام هر چه را بخواهد بداند چيزى از او پوشيده نمى‌ماند. حبابه مى‌گويد:

رفتم تا وقتى كه امير المؤمنين عليه السّلام از دنيا رفت. خدمت امام حسن عليه السّلام رسيدم در حالى‌