و شانه‌اش و از غذاى ديگ، كدوى حلوايى و از خورش، سركه و از خرما، (نوعى از خرما به نام) عجوه را دوست مى‌داشت.«١٤٠» و درباره عجوه دعا فرمود كه با بركت گردد و فرمود: عجوه از بهشت است و شفابخش از زهر و جادو است«١٤١» و از سبزيجات، كاسنى و باذروج (گياهى معطّر) و گياهى به نام خرفه را دوست مى‌داشت«١٤٢» و قلوه گوسفند را به سبب ارتباطش با بول دوست نداشت«١٤٣» و از گوسفند هفت عضو را ميل نمى‌كرد:

آلت تناسلى بيضه‌ها، مثانه، كيسه صفرا، غده‌ها، فرج و خون و اينها را دوست نداشت«١٤٤» و سير و پياز و تره نمى‌خورد«١٤٥» و هرگز از غذايى نكوهش نمى‌كرد. اگر خوشش مى‌آمد، ميل مى‌كرد و گرنه ميل نمى‌فرمود، و اگر خود نمى‌خواست به ديگرى بدگويى نمى‌فرمود«١٤٦» و ظرف غذا را مى‌ليسيد و مى‌گفت: پايان غذا پربركت‌تر

«١٤٠» عراقى گويد: مسلم و بخارى از قول ابوهريره نقل كرده اند كه گفت : جلو پيامبر (صلى اللّه عليه و اله ) كاسه آبگوشتى با گوشت نهادند، ران را ميل كرد كه از همه اعضاى گوسفند بيشتر دوست داشت و ابوالشيخ از قول ابن عباس روايت كرده است ((بهترين گوشت نزد پيامبر (صلى اللّه عليه و اله ) شانه بود))؛ سند حديث ضعيف است و از حديث ابوهريره نقل كرده ((جز شانه گوسفند را دوست نمى داشت ))؛ و از ابوالشيخ از قول ابن عباس به سند ضعيف آمده است : ((بهترين خورش در نزد پيامبر (صلى اللّه عليه و اله ) سركه بود)) و با همان اسناد نقل مى كند: ((بهترين خرما نزد آن حضرت ، عجوه بود.))

«١٤١» اين حديث را بخارى در ج ٧، ص ١٠٤ از قول سعد بن ابى وقاص ‌ نقل كرده و نسائى و ابن ماجه و ترمذى آورده اند: ((عجوه از بهشت است و شفابخش زهر است .))

«١٤٢» برقى در محاسن ، ص ٥٠٧ رواياتى درباره كاسنى و در ص ٥١٣ راجع به خرفه نقل كرده و عراقى مى گويد: ابونعيم از قول ثوير نقل كرده است : پيامبر (صلى اللّه عليه و اله ) كه در پايش زخمى بود با خرفه معالجه كرد و فرمود: خدا به تو بركت دهد، هر جا مى خواهى سبز شو! كه شفاى هفتاد درد هستى كه كوچكترينش درد سر است .

«١٤٣» ????????????????????

«١٤٤» اين حديث را ابن عدى و از طريق بيهقى از قول ابن عباس به اسناد ضعيف نقل كرده و نيز بيهقى از روايت مجاهد به طور مرسل روايت كرده است . المغنى .

«١٤٥» اين حديث را طبرسى در مكارم ، ص ٣١ به طور مرسل نقل كرده است .

«١٤٦» اين حديث را بخارى در ج ٧، ص ٩٦ نقل كرده است . و درباره سوسمار فرمود: ((من نمى خورم و تحريم هم نمى كنم .)) اين را ترمذى در ج ٧، ص ٢٨٦ صحيح خود را روايت كرده و اسناد آن را صحيح دانسته است .