ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٣٢ - ترجمهء خطبهء صد و چهل و نهم

تفسير عمومى خطبهء صد و چهل و نهم
تفسير عمومى خطبهء صد و چهل و نهم ٢ ، ٤ - أيّها النّاس ، كلّ امرىء لاق ما يفرّ منه فى فراده ، و الأجل مساق النّفس ، و الهرب منه موافاته ( اى مردم ، هر كس از آنچه فرار مى كند ( مرگ ) در حال فرار آن را خواهد ديد .
آدمى به واپسين روز عمر خود رانده مى شود كه پايان حيات او است . ) هر حركت و هر لحظه اى فرزندان آدم را به ديدار مرگ نزديك مى كند
هر حركت و هر لحظه اى فرزندان آدم را به ديدار مرگ نزديك مى كند ابهام ديدار مرگ و همچنان قطعيت و سرعت حركت به سوى آن ، چنان است كه درك حقيقى آن ، براى ما انسانها كه عينك حيات به چشم داريم و با عبارت ديگر براى ما كه غوطه ور در چشمه سار حيات هستيم قابل تصور نيست ، اين يك خاصيت اساسى حيات است كه بهيچ وجه نمى تواند مرگ را در خود منعكس نمايد ، زيرا حيات ، حيات است و مرگ ، اگر نقيض حيات نباشد ، حد اقل ضدّ آن است و نقيض نمى تواند نقيض خود را در خود منعكس نمايد . اين كه مولوى مى گويد :
< شعر > عمر همچون جوى نونو مى رسد مستمرى مى نمايد در جسد < / شعر >