ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٠٢ - احتمال توبه و بازگشت به سوى خدا ، مانع از عيبجوئى و عيبگوئى است

فلعلَّك معذّب عليه . فليكفف من علم منكم عيب غيره لما يعلم من عيب نفسه و ليكن الشّكر شاغلا له على معافاته ممّا ابتلى به غيره ( اى بندهء خدا ، در اظهار عيب هيچ كس در بارهء گناهى كه مرتكب شده است شتاب مكن ، زيرا شايد كه براى او بخشيده شده باشد . و براى خود در بارهء معصيت كوچك احساس امان مكن ، شايد كه براى همان معصيت معذب خواهى گشت . پس هر كسى از شما كه به عيب ديگرى اطلاعى پيدا كرد ، بجهت آگاهى كه از عيب خود دارد ، از ابراز آن خوددارى نمايد و شكر و سپاسگزارى براى محفوظ ماندن از خطا ، او را از توجه به آنچه كه ديگرى به او مبتلا شده است ، منصرف بسازد . ) احتمال توبه و بازگشت به سوى خدا ، مانع از عيبجوئى و عيبگوئى است .
تو از كجا مى دانى كه شخصى كه مرتكب خطائى گشته است ، علم به خطا بودن آن داشته و با آن علم دچار لغزش گشته است تو از كجا مى دانى آن شخص خطا كار در آن لغزشى كه افتاده است ، اختيار داشته و كمترين اضطرار و اكراه و اجبارى او را به وقوع در آن لغزش وادار نكرده است تو از كجا مى دانى ، درون آن خطا كار پس از ارتكاب معصيت در آتش ندامت و پشيمانى شعله ور نگشته است تو از كجا مى دانى آن خطا كار پس از ندامت و چشيدن طعم كيفر وجدانى به سوى خدا بازگشت ننموده است بنا بر اين ، برو ، بكار خود مشغول باش ، در صدد تطهير خويشتن برآى و آن گاه با كمال دقت و بررسىهاى لازم و كافى و با داشتن شرائط ارشاد و تعليم و تربيت ، به پاك كردن انسانها از نقائص و عيوب بپرداز .
آيهء مباركه در قرآن مجيد در تحريم غيبت چنين است : * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيراً مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلا تَجَسَّسُوا وَلا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضاً أَ يُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ