ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٩٦ - ترجمهء خطبهء صد و چهلم

ترجمهء خطبهء صد و چهلم اين كلام مبارك در نهى از غيبت كردن ( بدگوئى و فاش ساختن گناه شخصى كه يك انسان مخفيانه مرتكب شده است ) مى باشد ( و جز اين نيست كه براى كسانى كه از معصيت محفوظ و از ارتكاب خطا محروس و سالم هستند ، سزاوار است كه كسانى را كه مرتكب گناهان و معصيت مى شوند مورد ترحم قرار بدهندو شكرگذارى در برابر اين كه توانسته‌اند از آلودگى به گناه در امان باشند بر آنان غالب شود و مانع عيبجوئى و عيبگوئى مبتلايان به گناه گردد [ حال كه چنين است ، يعنى لازم است كه مردمان سالم و محفوظ از گناه و خطا عيبجوئى و عيبگوئى نكنند . ] پس بطريق اولى نبايد كسانى كه خود مبتلاء و آلوده به عيوب هستند ، انحرافات و گناهان ديگران را افشاء كنند و بازگو نمايند . آيا اين عيبجو نمى بيند پرده پوشى خداوندى را در بارهء گناهان خود او كه بزرگتر است از آن خطايى كه آن انسان مرتكب خطا ، مبتلا بآن شده است آن عيبگير چگونه آن گرفتار را سرزنش مى كند در صورتى كه خود او نيز همانند آن معصيت را مرتكب شده است و اگر هم مانند آن گناه را مرتكب نشده باشد ، در غير از آن مورد ، خدا را