ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٣٤ - توبه و استغفار از گناهان ، موجب فراوانى روزى و رحمت خداوندى بر مخلوقات مى گردد

نيست . چه بايد كرد كه تخدير و هستىهاى متنوع نمى گذارد كه انسان بفهمد - نيستى غير از هستى است ) ١٦ ، ٢٠ - و قد جعل اللَّه سبحانه الاستغفار سببا لدرور الرّزق و رحمة الخلق ، فقال سبحانه : « ( اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّه كانَ غَفَّاراً . يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً . وَيُمْدِدْكُمْ بِأَمْوالٍ وَبَنِينَ وَيَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَيَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهاراً ) . فرحم اللَّه امرأ استقبل توبته و استقال خطيئة و بادر منيّته ( و خداوند سبحان توبه را سبب فراوانى روزى و رحمت بر مخلوقاتش قرار داده و فرموده است : « از پروردگارتان طلب مغفرت كنيد ، قطعاً او بخشاينده است . از آسمان براى شما خير كثير مى فرستد . و شما را با اموال و فرزندان يارى مى كند و براى شما باغها و چشمه سارها قرار مى دهد . » پس خدا رحمت كند كسى را كه روى به توبه آورد و طلب عفو از گناهان خود نمايد و [ با احساس و انجام تكاليف و ايفاى حقوق مقرره ] آمادهء پيشباز مرگ گردد . ) توبه و استغفار از گناهان ، موجب فراوانى روزى و رحمت خداوندى بر مخلوقات مى گردد همان گونه كه « گناهانى كه موجب بروز بيماريها و ناگوارىها مى شود ، معلول خشم و پرخاش شخصى خداوندى به بشر نيست همچنان فراوانى روزى و رحمت بر خلق در صورت توبه ناشى از آن نيست كه توبه و استغفار براى خدا نفعى مى رساند .
يعنى چنان نيست كه خداوند از گناهان مردم دچار نقص و ضرر و مشقت مى گردد و براى انتقامجويى شخصى عوارض ناگوار گناهان را براى مردم مى چشاند ، و در صورت توبه و استغفار ، براى خداوند منفعت شخصى مى رسد و خوشش مى آيد و روزى مردم را فراوان و آنان را مورد رحمت خود قرار مى دهد .
اگر در نيايش امام حسين عليه السلام در عرفات اين جمله را كه عرض مى كند : « خداوندا ، تو بىنيازتر از آن هستى كه به خودت نفعى برسانى ، چه رسد باين كه من بتوانم