ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٤٨ - اگر پرده برداشته شود و حيله گرىها نمايان گردند ، فتنه انگيزان از يكديگر با خصومت و كينه توزى جدا مى شوند

عداوت و كينه توزى از يكديگر جدا مى شوند ، و همديگر را با لعنت ديدار مى كنند ) اگر پرده برداشته شود و حيله گرىها نمايان گردند ، فتنه انگيزان از يكديگر با خصومت و كينه توزى جدا مى شوند در جملاتى از خطبهء ١٤٨ در بارهء طلحه و زبير و پيروان آنان چنين فرموده‌اند : و اللَّه لئن أصابوا الَّذى يريدون لينتزعنّ هذا نفس هذا . . .
( سوگند بخدا اگر طلحه و زبير و پيروان آنان ، آنچه را كه مى خواهند به دست بياورند ، قطعاً هر يكى از آنان جان ديگرى را خواهد گرفت ( از پاى خواهد در آورد ) اينست قانون طبيعى و پايدار لوياتانها ( جانورهاى بزرگ ) جوامع بشرى كه اگر همهء مردم را با همهء امكانات و محصولات فكرى و عضلانى آنها بخورند ، باز همانند چاه‌هاى بىنهايت عميق دوزخ سير نشده فرياد ( هَلْ مِنْ مَزِيدٍ ) ( آيا باز بر آنچه كه دارم مى تواند افزوده شود ) سر مى دهند . آرى ، همين است قانون اين درندگان : همين كه از كوبيدن و دريدن و بستن ديگران فارغ شدند ، سراغ خودشان را مى گيرند . يكى از شعراى عرب جاهلى اين قانون را چنين بازگو كرده است كه « اگر براى كشتن كسى را يا قبيله اى را پيدا نكنيم ، به كشتار خودمان مى پردازيم . » < شعر > و أحيانا على بكر أخينا إذا ما لم نجد بشرا سواهم < / شعر > ( و گاه و بيگاه به مردم قبيلهء خود ( بكر ) حمله مى بريم و كشتار براه مى اندازيم اگر بشرى غير از آنها براى كشتن پيدا نكنيم . ) منشأ اين قانون عبارتست از خاصيت خود طبيعى حيوانى كه تا بلعيدن همهء موجودات براى تورم ، ظرفيت دارد و اگر با يك يا چند انسان ديگر دست اتّحاد بهم بدهد ، فقط براى اينست كه بر قدرت و امكان خود بيفزايد و بر مقصود خود نائل گردد و همين كه بر مقصود خود دست يافت ، حتى نزديكترين متحدين خود را هم به خاك و خون خواهد كشيد .