ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٣١ - عده اى كه به انگيزگى مال و مقام دور پيامبر صلى الله عليه و آله را گرفته بودند ، با رحلت آن بزرگوار بهمان وضع اولى خود برگشتند و راه جاهليت را پيش گرفتند

< شعر > من چو تيغم پرگهرهاى وصال زنده گردانم نه كشته در قتال سايه‌ام من كدخدايم آفتاب حاجبم من نيستم او را حجاب خون نپوشد گوهر تيغ مرا باد از جا كى كند ميغ مرا گه نيم كوهم ز صبر و حلم و داد كوه را كى در ربايد تند باد < / شعر > احتمال مى رود مولوى جملهء مورد تفسير را ( احملوا بصائرهم على اسيافهم ) يعنى بينائىهايشان را بر روى شمشيرهاى خود نهادند . در سخنان مبارك امير المؤمنين عليه السلام ديده و در ابيات فوق منعكس نموده است . اينست منطق إلهى شمشير كه براى احياى انسانها است نه براى كشتن آنان از روى هوسبازى و خودكامگى . چنين شمشيرى از رنگرزى خداوندى ( صبغة اللَّه ) رنگين شده است نه از خون سرخ رگهاى آدميان .
٣١ ، ٣٤ - حتّى إذا قبض اللَّه رسوله صلَّى اللَّه عليه و آله رجع قوم على الأعقاب ، و غالتهم السّبل ، و اتّكلوا على الولائج ، و وصلوا غير الرّحم ، و هجروا السّبب الَّذى أمروا بمودّته و نقلوا البناء عن رصّ أساسه ، فبنوه فى غير موضعه ( تا آن گاه كه خداوند رسول خدا را از اين دنيا برگرفت ، جمعى به عقب برگشتند ، و گمراهى آنها را منحرف ساخت و به كسانى كه خود انتخاب كردند ، تكيه نمودند و با بيگانگان انس و الفت گرفتند و دورى گزيدند از آنچه كه مأمور به محبت آن بودند ، و بناء را از اساس محكم آن ، بركندند و در غير محل حقيقىاش بر نهادند . ) عده اى كه به انگيزگى مال و مقام دور پيامبر صلى الله عليه و آله را گرفته بودند ، با رحلت آن بزرگوار بهمان وضع اولى خود برگشتند و راه جاهليت را پيش گرفتند .
در كتاب صحيح بخارى ( ابو عبد الله محمد بن إسماعيل بن المغيرة برد زيه البخارى الجعفى ) چنين آمده است : عمرو بن على از محمد بن جعفر از شعبة از مغيرة مى گويد : از ابو وائل شنيدم كه از عبد الله رضى الله عنه نقل كرده است كه پيامبر اكرم صلَّى اللَّه عليه [ و آله ] و سلم فرمود : أنا فرطكم على الحوض و ليرفعنّ رجال منكم ثمَّ ليختلجنّ دونى ،