ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٢٠ - ترجمهء خطبهء صد و پنجاهم

مردم نمايدو قيافه شناس ، در قيافهء آن بزرگ اثر و نمود تلاش را نبيند ، اگر چه دقت نظر داشته باشد . سپس در آن فتنه‌ها ، گروهى [ در هوش و فهم و اراده ] چنان تيز شوند كه آهنگر شمشير را تيز نمايدچشمان آنان با نور قرآن روشن شودو طنين انداز شود تفسير قرآن در گوشهايشانو كاسهء حكمت در شامگاه بنوشند پس از آنكه در صبحگاه آن را سر كشيده‌اند .
گمراهى و گمراهان .
از جملهء اين خطبه است : زمان آن فتنه جويان و فتنه گران طولانى مى گردد ، تا آن گاه كه رسوايى آن به كمال رسدو مستوجب تغييرات گردندتا آن گاه كه مدت پايان يابد و جمعى از مردم به فتنه گروند و در آن بيارامندو دست از باردار ساختن جنگ با فتنه گران بردارنداينان كسانى بودند كه با صبر و شكيبايى كه در راه حق داشتند ، منتى بر خدا نگذاشتندو اين كه جانهاى خود را در مسير حق بذل كرده بودند ، بزرگ نشمرده بودندتا آن گاه كه عامل قضاى خداوندى ، با پايان يافتن مدت آزمايش موافقت نمودبصيرتهاى خود را بر شمشيرهايشان حمل كردندو با اطاعت از امر راهنمايشان به پروردگار نزديك شدندتا آن گاه كه خداوند رسول خدا را از اين دنيا برگرفت ، جمعى به عقب برگشتندو گمراهى آنها را منحرف ساخت و به كسانى كه خود انتخاب كردند ، تكيه نمودندو با بيگانگان انس و الفت گرفتند و دورى گزيدند از آنچه كه مأمور به محبت آن بودندو بناء را از اساس محكم آن ، بركندند و در غير محل حقيقىاش بر نهادندآنان معادن هر خطايى بودند و پناهگاه‌هاى همه كسانى كه فتنه جو و آشوبگرندآنان همانند فرعونيان در وادى حيرت سرگردانو در غفلت مستى فرو رفته در غفلتبرخى از آنان از آخرت بريده به دنيا گرويده و بآن تكيه كرده و برخى ديگر از دين جدا گشته و حالت خصومت با دين به خود گرفته .