ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢١٦ - ترجمهء خطبهء صد و چهل و هشتم

ترجمهء خطبهء صد و چهل و هشتم ( و از سخنان آن حضرت است در بارهء اهل بصره ) هر يك از آن دو نفر ( طلحه و زبير ) اميد حيازت خلافت براى خود داردو آن را بطرف خود مى كشاند نه بطرف رفيقشآن دو با هيچ طنابى خود را به خداوند نمى پيوندندو با هيچ وسيله و سببى بسوى او كشيده نمى شوندهر يك از آن دو كينهء رفيق را در درون خود داردو زود باشد كه پرده اى كه روى اين كينه كشيده شده است ، بركنار گردد . سوگند به خدا ، اگر به آن چه كه مى خواهند ، برسند ، قطعا يكى ، ديگرى را از پاى در خواهد آوردو [ يا ] اين يكى آن ديگرى را ساقط خواهد نموداينك گروه ستمكار از جا برخاسته استپس كجا هستند كسانى كه قيام براى خدا كنندطرق حق و باطل براى آنان و در بارهء آنان بيان شده و خبر از بايستگىها و شايستگىها پيشتر براى آنان گفته شده استو براى هر گمراهى علتى استو براى هر پيمانشكنى شبهه ايستسوگند به خدا ، من از آن اشخاص نخواهم بود كه سينه زدنو شيون كننده و گريهء گريه كنندگان براى مرگ كسى را بشنود و سپس عبرت و پندى نگيرد .