ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٢١ - ترجمهء خطبهء صد و چهل و سوم

ترجمهء خطبهء صد و چهل و سوم در طلب باران ( و در اين خطبه بندگان خدا را به وجوب پناه جويى به رحمت خداوندى ، هنگامى كه رحمت باران از آنان قطع شده باشد آگاه مى سازدآگاه باشيد ، زمينى كه شما را بر روى خود حمل مى كند و آسمانى كه بر شما سايه مى اندازد ، مطيع پروردگار شما هستندو آنها در تلاش مستمر خود كه بركت خود را بشما مى رسانند ، نه براى دلسوزى در بارهء شما استو نه براى توسل و تقرب به شماو نه براى اميد خير از شمابلكه آسمان و زمين مأمور رساندن منفعت براى شما گشته‌اند و اطاعت امر مى نمايندو آن دو براى برآوردن حدود مصالح شما بر پا داشته شده‌اند ، و باين مأموريت تن در داده‌اند خداوند سبحان بندگان خود را در هنگام ارتكاب اعمال زشت مبتلا مى سازد به كاهش ميوه هاو حبس بركاتو بستن در خزانه‌هاى خيراتتا كسى كه بخواهد ، بطرف خدا برگرددو گنهكار دل از گناه بركندو كسى كه مى خواهد ، بياد خدا بيفتدو كسى كه مى خواهد بجهت نهى از لغزشها ، از آنها امتناع بورزدو خداوند