ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٢٤ - تفسير عمومى خطبهء صد و چهل و سوم

تفسير عمومى خطبهء صد و چهل و سوم ٣ ، ٨ - ألا و إنّ الأرض الَّتى تحملكم و السّماء الَّتى تظلَّكم مطيعتان لربّكم ، و ما أصبحتا تجودان لكم ببركتهما توجّعا لكم و لا زلفة إليكم و لا لخير ترجوانه منكم و لكن أمرتا بمنافعكم فأطاعتا و أقيمتا على حدود مصالحكم فقامتا ( در طلب باران ، امير المؤمنين عليه السلام در اين خطبهء مبارك بندگان خدا را به وجوب پناه جويى به رحمت خداوندى ، هنگامى كه باران از آنان قطع شده باشد ، آگاه مى سازد . آگاه باشيد ، زمينى كه شما را بر روى خود حمل مى كند و آسمانى كه بر شما سايه مى اندازد ، مطيع پروردگار شما هستند . و آنها در تلاش مستمر خود كه بركت خود را به شما مى رسانند ، نه از روى دلسوزى براى شما است ، و نه براى توسل و تقرب به شما و نه براى اميد خير از شما ، بلكه آسمان و زمين مأمور رساندن منفعت براى شما گشته‌اند و اطاعت امر مى نمايند و آن دو براى برآوردن حدود مصالح شما بر پا داشته شده‌اند و به اين مأموريت تن در داده‌اند . )