رفت و اختیار را داد به دست امام تا امام این مسئولیت را به دست کسانی که هماهنگی بیش تری باهم دارند و داعیة خدمت دارند، بدهند، و بعد هم دیدید که اعضای این دولت از همکاری با دولت بعدی دریغ نکردند؛ اما اتهاماتی که واردشده، به دلایل مختلف خیلی بیجا و غلط بود؛ یعنی خلاف حقیقت بود؛ چه آن جایی که ادعای جاسوسی برای بعضی از اعضای این دولت و همکاران دولت می کردند که این صددرصد دروغ و از روی ریا و یا جعل بود و چه آن جایی که نسبت های سازشکاری دادند و خودشان هم می دانستند که این اتهام دروغ است و اغراض و یا رقابت و حسادت و یا بی اطلاعی بوده، و یا اتهامات دیگر مثل گام به گام یا موافق با امپریالیسم، که با توجه به عمل دولت یا سوابق تشکیل دهندگان این دولت، معلوم می شود که تمام اینها غلط است و به موقع هم به آنها جواب داده شد.»

بامداد: «در رابطه با این مسائل که فرمودید گروهی معتقد هستند که دولت موقت در از بین بردن مراکز قدرت کوتاهی کرده است، نظر شما در این مورد چیست؟»

بازرگان: «شما خودتان می گویید مراکز قدرت. آنها قدرت داشتند و در اختیار ما نبود. آن اندازه که دولت موقت می توانست، این مراکز قدرت را با توجه به حسن نیتی که داشتند سعی کرد که اینها را در یک کانال بیاورد. دولت موقت سه مرحلة مختلف داشت: مرحلة اول، یک طرف دولت و یک طرف هم شورای انقلاب؛ مرحلة دوم، بعضی از پست ها را به اعضایی از شورای انقلاب که ضمناً سرپرست نهاد های انقلاب بودند، یعنی نهاد هایی که خارج از کنترل دولت بود، داد، مثل سپاه انقلاب و کمیته ها و نظیر این، و قرار بود که دادگاه انقلاب هم به نحوی در داخل دولت و شورای انقلاب قرار گیرد و به این ترتیب مقداری در جهت همکاری پیش رفتیم؛ و مرحلة سوم این بود که اصلاً دولت و شورای انقلاب و این نهادهای انقلاب، همه یکپارچه شوند و ما برای این مراکز قدرت، آنهایی که رسمی بود و صحیح بود و به دستور امام تشکیل شده بود و روی داوطلبی مردم علاقه مند، با حرارت، با علاقه، تشکیل شده بود، سعی کردیم که روی یک برنامه عمل کنند؛ اما اگر مراکزی بود که ضد جمهوری اسلامی و افکار ما بودند، خُب در آن مورد، دیگر کاری نمی توانستیم بکنیم.»

بامداد: «مسئلة دیگر، مسئلة ایران و ایرانیت و حفظ سنت های فرهنگی ایران است که در