هنگامی که انقلاب شیعی اسلامی، قدرت را در ایران به دست گرفت، این ایران بود که با سعی در صدور انقلاب خود و ایجاد شورش در جوامع شیعی عراق، کویت، بحرین و امارات عربی متحده، جنگ دوباره را با اعراب به راه انداخت. کشورهای عرب به خاطر قدردانی از گسستن ایران انقلابی از اسرائیل، این آتش ها را زیر خاکستر نگه داشتند؛ حتی هنگامی که جامعة عرب منطقة نفت خیز خوزستان، علیه دولت مرکزی قیام کردند، عراق کمک چندانی به شورشیان نکرد.

در اکتبر گذشته، بنی صدر که در آن زمان هنوز یک ناظر سیاسی بود، چنین اظهارنظر کرد که ناسیونالیزم عرب را می توان با صهیونیزم مقایسه کرد. چنین تبلیغاتی از سوی ایران ادامه یافت و مخصوصاً پس از انتخاب بنی صدر به ریاست جمهوری در ماه ژانویه، عراق طوری پاسخ داد که نشان دهندة آن بود که می خواهد تمام خصومت های دیرینة خود با ایران را که به نظر می رسید در توافق مورد تردید آن با شاه در سال ١٩٧٥، پایان یافته است، از سرگیرد. عراق به منظور برگرداندن حاکمیت عرب بر سه جزیره در دهانة تنگة هرمز که شاه در سال ١٩٧١ به تصرف درآورد، و از همه خطرناک تر به منظور کسب خودمختاری اقلیت های ایران، خواستار تجدید نظر در توافق مربوط به تعیین خط مرز در طول شط العرب شد. خودمختاری اقلیت های ایران به از هم گسیختگی امپراتوری کنونی این کشور منجر خواهد شد. عراق اعلام کرده است که "جاه طلبی های توسعه طلبانة ایران انقلابی فرق چندانی با جاه طلبی های زمان شاه ندارد."

در اواسط مارس بنی صدر اظهار داشت که: کشورهای عربی حوزة خلیج از امریکا حمایت می کنند؛ بنابراین ما آنها را مستقل نمی دانیم و نمی خواهیم با آنها رابطه برقرار کنیم. سه جزیرة مورد نظر هیچ گاه به اعراب بازگردانده نخواهد شد. ایران در صدد آن است که انقلاب اسلامی خود را صادر کند و به هر جنبش اسلامی که علیه دولت های عربی به پاخیزد، کمک خواهیم کرد.

بنی صدر ایدئولوژی حزب بعث را که شاخه های آن در حال حاضر در عراق و سوریه حاکمیت دارد، مورد انتقاد قرار داد. وی چند بار این مطلب را که ناسیونالیزم عرب با صهیونیزم برابر است تکرار کرد و با گفتن این که ناسیونالیزم عرب، ضداسلامی بوده و هست، حملة خود را گسترده تر ساخت و چنین نتیجه گیری کرد که "اطمینان ندارم که ما بتوانیم جوابگوی ابتکارات اعراب برای بهبود روابط باشیم." در واقع وی خصومت ایران را نه تنها با عراق، بلکه با تمام کشورهای عرب اعلام نمود.

ایران طی ماه های اخیر با حمله به حزب بعث، سوریه را رنجاند و با درخواست از سازمان آزادی بخش فلسطین مبنی بر این که جنبش آزادی بخش ملی خود را به یک انقلاب اسلامی مبدل سازد - که مورد قبول واقع نشد - این سازمان را برآشفته کرده است. تنها لیبی باقی می ماند که ایران این کشور را نیز در مورد ناپدید شدن موسی صدر، رهبر شیعیان لبنان، آشکارا مجرم می شناسد، و در واقع لیبی چه کمکی می تواند به ایران بکند؟

این واقعیت که ایران در حال حاضر با دو همسایة دیگر خود، روسیه و افغانستان نیز مناسبات خوبی ندارد و دچار کشمکش روزافزونی با امریکا نیز هست، مانع از آن نشده است که این کشور با اقدام به قتل طارق عزیز که رسماً اعلام شد، مستقیماً به رژیم عراق حمله نکند.

درگیری های پراکندة مرزی، شدیدتر و گسترده تر شده است. طبق گزارشات رسیده، مواضع ایران تا اواسط هفتة جاری موردحملة تانک، توپخانه و بمباران هوایی واقع شده است. دلیلی ندارد که در ادعای ایران مبنی بر این که یک گروه مهاجم عراقی درست در داخل ایران به پالایشگاه کرمانشاه حمله کرده اند، تردید کنیم! این واقعه، آسیب پذیری مناطق اصلی نفت خیز ایران را در مقابل خرابکاری اعراب محلی که عراق آماده است آنها را به جنبش وادارد، تأکید می کند. ایرانیان نیروهای خود را در جنوب و به خصوص در ترمینال حیاتی خارک، به حال آماده باش کامل در آورده اند. ولی پس از یک سال هرج و مرج انقلابی، نیروهای مسلح ایران از نظر روحیه، سازمان و نظم، از نیروهای عراق ضعیف تر می باشند. وسوسة صدام حسین برای دستیابی به مناطق نفتی زیاد است؛ ولی او فردی است محتاط و اگر ایران