مزبور یادآوری کرده است که «به یقین، منصب ریاست جمهوری جامه ای است که بر قامت بنی صدر برازنده است. بنی صدر در این مصاحبه از چگونگی مقابله با مراکز مختلف تصمیم گیری، و نیروهای مسلح، و مشکل اقلیت ها، و روابط با سایر ممالک جهان سخن می گوید. بنی صدر ضمناً از اقتصاد ایران و از نقش اسلام در جامعه غافل نیست.»[١]

بخش هایی از این مصاحبة مفصل در ذیل می آید:

س: «قدرت واقعی شما با توجه به نقش امام خمینی در قانون اساسی تا چه اندازه است؟»

ج: «اصل ولایت فقیه مشکلی نیست و در واقع کمکی برای ما بوده است. ما دربارة تمامی مسائل با امام تفاهم داریم و تا جایی که به آتیه مربوط است، نمی توان انتظار داشت که امام مانند گذشته نقش فعالی داشته باشد. وی نظارت خود را بر امور خواهد داشت، ولی در عمق مسائل نخواهد بود.»

س: «آیا شما از جنبة اجرایی، واقعاً صاحب اختیار هستید؟»

ج: «انتخابات مجلس هنوز به سامان نرسیده و من ضمناً باید دولت جدید را تشکیل دهم. من با همان دستگاهی که در آغاز انقلاب وجود داشت کار می کنم؛ ولی نمی توانم تمام مسئولیت کار این دستگاه را به عهده بگیرم. به تدریج اقداماتی انجام خواهد شد. با تشکیل دولت جدید، آن دولت اختیارات اجرایی را به دست خواهد گرفت.»

س: «با توجه به حضور دانشجویان پیرو خط امام که سفارت امریکا را در اشغال دارند و با توجه به مراکز مختلف تصمیم گیری، آیا نسبت به حل مشکلات ایران احساس بدبینی می کنید؟»

ج: «بلی مشکلاتی وجود دارند؛ ولی از نظر سیاست های خود عدول نکرده ایم. برخی از مشکلات مانند بهبود وضع رادیو و تلویزیون باید مقدم بر سایر مسائل برطرف گردند. تصمیمات مهمی تاکنون اتخاذ گردیده اند و تصمیمات دیگری نیز به موقع گرفته خواهند شد.»

س: «شما با کسانی که تنها گوش به فرامین امام دارند چگونه کنار می آیید؟»

ج: «این مطلب تنها شامل دانشجویان مستقر در سفارت امریکا نمی گردد؛ بلکه این امر جزئی از تاریخ ما است؛ فی المثل در کارخانه ای، کارگران ممکن است دست به اعتصاب زنند و آن قدر به اعتصاب ادامه دهند تا رئیس جمهور یا نمایندة وی، برای تحقیق پیرامون علت مشکل رأساً اقدام کند. این امری است عادی و در واقع فاقد اهمیت؛ اما من تحمل کسانی را که بخواهند دولت منتخب یا تصمیماتی را که اتخاذ می کند، بازیچة دست خود قرار دهند، نخواهم داشت؛ حال هرکه باشد تفاوتی نمی کند.»

س: «برای شما اسلام مهم تر است یا ناسیونالیسم ایرانی؟»

ج: «...ناسیونالیسم در واقع و فی نفسه فرهنگ سلطه جویی می باشد؛ ولی هشیاری مردم ایران بر شالودة هشیاری اسلامی قرار دارد. بدون اسلام، استقلال فرهنگی وجود نخواهد داشت و بدون استقلال فرهنگی، ایرانی نخواهد بود.»

[١] اداره کل مطبوعات خارجی وزارت ارشاد ملی، نشریه "بررسی روزانه مطبوعات جهان"، ١٨/١/١٣٥٩، ص ٧، میدل ایست - چاپ لندن، آوریل ١٩٨٠ (فروردین ١٣٥٩).