مزبور ابراز مخالفت می کردند. مثلاً شهید اصغر وصالی که در حد یک فرمانده تیپ عملکرد نظامی داشت، دعوت شرکت در جلسات هیئت را نمی پذیرفت و صراحتاً می گفت من شرکت در این گونه جلسات را خیانت می دانم. البته همسر وی به عنوان خبرنگار روزنامه انقلاب اسلامی در آن جلسات شرکت می کرد و خبرهای آن را برای سپاه می آورد. استدلال این گونه نیروها به سادگی قابل درک بود. آنها می گفتند از یک هفته پس از حضور و فعال شدن هیئت حسن نیت در منطقه، دوباره تظاهرات دانش آموزان با سازماندهی گروه های مسلح، علیه نظام شروع شده است. آنها می گفتند برچیده شدن پست های ایست و بازرسی، بازگشت مداوم فراریان مسلح به شهرها و سازماندهی مجدد تحرکات خودسرانه و مسلحانه آنها را در پی داشته است. آنها می گفتند گروه های مسلح این اقدام دولت را پیروزی خود می دانند، نه گام های اصلاحی دولت؛ از همین رو مرتباً فشار را بر سپاه و دیگر نیروهای طرفدار نظام اعم از بومی و اعزامی افزایش می دهند. آنها می گفتند هرچه سپاه بر طبق نظر هیئت عقب رفته، آنها جلوتر آمده اند. حتی حمله با آر.پی.جی.٧ به مقرهای غیرفعال سپاه یا خودروهای آنان، به بهانه های مختلف تکرار می شود و این موجب توهم پیروزی و گستاخی بیش تر ضدانقلاب می شود.

به این ترتیب، شهرها، عملاً یکی پس از دیگری، مسیر کمرنگ تر شدن حاکمیت دولت و سلطه بیش تر و حاکمیت گروه های مسلح را طی می کرد. وقتی به بهمن ١٣٥٨ می رسیم، دوران اوج انزوای نیروهای طرفدار نظام در کردستان است.

در بهمن ١٣٥٨ حوادثی رخ داد که به تدریج زمینه را برای تغییر اوضاع فراهم کرد، از جمله، در این ماه در کامیاران که کاملاً تحت سلطه نیروهای دمکرات و کومه له قرار گرفته بود و به کلی سقوط کرده محسوب می شد، تشکیلات "سازمان پیشمرگان کرد مسلمان" که با همت برخی اعضای سپاه، به خصوص شهید بروجردی، از نیروهای بومی علاقه مند به نظام طراحی و راه اندازی شده بود، تحرکی نشان داد. پس از عملیاتی چند کامیاران مجددا ً آزاد شد و عملاً علامت سؤالی در روند پیروزی گروه های مسلح ایجاد شد. علامت سؤالی که همچنین علامت ناتوانی روش های هیئت حسن نیت بود که با "سوء نیت" قطعی طرف مقابل روبه رو بود امّا نمی توانست و یا نمی خواست این را بپذیرد. به تدریج سوء استفاده شدید گروه های مسلح کرد از مماشات حکومت و کوشش آشکار آنان برای سلب اساس حاکمیت دولت در منطقه، مجدداً راه حل های مسلحانه را به عنوان تنها راه حل مسائل کردستان مطرح کرد.

در این میان مواضع بنی صدر به عنوان رئیس جمهور و فرمانده کل قوا، یکی از عوامل مهم پایان یافتن این دوره و شروع دورة بعدی بود؛ دوره ای که حرکت نظام بر پاسخگویی مناسب و قاطعانه به تحرکات مسلحانه و خشونت بار مبتنی گردید. بنی صدر که در درگیری