امیدواری به حل مسالمت آمیز بحران قومی کردی، البته کمی خوش بینانه تلقی می شد؛ زیرا طرف مقابل کاملاً با برنامه و با اهداف مشخص وارد صحنه شده بود و برای بسیاری از محافل و کادرهای انقلاب واضح بود که مطالبات آنان طوری طراحی شده که نمی تواند به وسیله نظامی با مشخصات نظام جمهوری اسلامی تحقق یابد. به خصوص شیوه هایی که به وسیله گروه های کرد به کار گرفته می شد اساساً مانع ایجاد مختصر خوش بینی موجود در داخل محافل و نهادهای نظام می گردید.

با این حال نومیدی کامل نیز امری عام نبود و به هر صورت بایستی راه حل مسالمت آمیز امتحان می شد و مشخص می گردید که با توجه به ماهیت اهداف و روش های طرف مقابل تا چه حد امکان حل و فصل قضایا از طریق غیر خشونت بار می تواند وجود داشته باشد.

در عمل به جای اینکه جنگ طلبی و خشونت ورزی مهار شود و زمینه مناسب برای امکان پاسخگویی یک دولت قانونی و دارای مشروعیت انقلابی، به مطالبات حقه و مشروع مردم منطقه فراهم آید، دوباره شهرهای کردنشین به صحنه درگیری تبدیل شد. این بار نیروهای هوادار نظام که به پذیرش حاکمیت نظام ملتزم بودند، به همین دلیل به انزوا کشیده شدند و طرف مقابل که با هیئت حسن نیت برخوردی منفعت طلبانه و سودجویانه می کرد، روز به روز جدی تر و طلبکارتر می شد. دوگانگی روش در نیروهای نظام، از نظر مردم نوعی تزلزل محسوب می شد، برعکس وجود تصمیم قطعی از طرف مقابل تبلیغ و ترویج می گردید. این وضع و برداشت، پایه های ساختمان مورد نظر از تشکیل هیئت حسن نیت را سست می کرد و آن را بنایی فرتوت و در حال ریزش نشان می داد.

در واقع "وضعیت انقلابی" و نه نظام مندی و قانون پذیری، در منطقه همچنان ادامه داشت امّا در آن، نیروهای انقلابی هوادار نظام، امکان ابتکار عمل و مانور نداشتند.

به زودی مشخص شد که بخش های حکومتی مرتبط و مسئول در قضیه کردستان، به خصوص اعضای سپاه و نیروهای مؤمن و فعال ارتش، از نتیجه اقدامات هیئت مزبور ناامیدند و از روند موجود رضایت ندارند و اقدامات هیئت حسن نیت را سبب از دست رفتن قدرت و حاکمیت دولت در مناطق کردنشین می شمارند. بر اساس توافقات هیئت به تدریج حضور سپاه در شهرها حداکثر به اقامت در مقرها محدود شد و در جاده ها هم امکان کنترل دولت اساساً از بین رفت.

البته در مقاطعی برای ارتش آزادی عمل بیش تری وجود داشت که نیروهای سپاه هم در پوشش آن اجازه حداقل ترددهای ضروری را می یافتند. امّا این تا وقتی بود که برای تحرک و نقل و انتقال نیروهای ارتشی مزیت چشمگیری در استقرار حاکمیت دولت در کار نباشد.

در این میان عده ای از نیروهای سپاه که از نزدیک در جریان تحولات ناشی از عملکرد هیئت حسن نیت و سوء استفاده شدید طرف مقابل از آن، قرار داشتند، آشکارا با هیئت