تهاجمی و تهدیدهای خود پایان دهد و از مداخله در امور کشورهای "خلیج عربی" خودداری کند و حاکمیت و استقلال آنها را محترم شمارد. وزیر خارجة عراق، طی نامه ای رسمی به کورت والدهایم دبیرکل سازمان ملل، این خواسته ها را مطرح کرد. حمادی در نامه خود گفت: رژیم بغداد اشغال جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک به وسیله ایران را یک اقدام تجاوزکارانه تلقی می کند.

در ایران، موضوع سه جزیره بیش ترین حساسیت را ایجاد کرد. هم مسئولان و نهادهای حکومتی و هم تمام گروه ها و جریان های موافق و مخالف نظام، عراق را در این زمینه محکوم کردند و عموماً دولت عراق را عامل و مزدور امپریالیسم امریکا و یا تحریک شده به وسیله آن، خواندند. شعار "مرگ بر صدام" همیشه در کنار "شعار مرگ بر امریکا" قرار داشت.

جنگ تبلیغاتی متقابل در این باره به صورت های مختلف ادامه یافت. در اواخر این دوره به خصوص عراق در این زمینه بسیار فعال بود و به فضای عرب گرایی شدید با این جهت گیری که عراق رهبری این گرایش را در جهان عرب به دست آورد دامن می زد. کار به جایی رسید که مسئولان عراق و نیز صدام در گفت وگو با رسانه ها صراحتاً سه شرط زیر را برای توقف حالت موجود بین دو کشور اعلام کردند: ١- خروج بی قید و شرط ایران از سه جزیره. ٢- بازگرداندن وضع دنباله شط العرب [اروندرود] به قبل از قرارداد ١٩٧٥. ٣- به رسمیت شناختن عرب بودن مردم عربستان [خوزستان].

متقابلاً صادق قطب زاده وزیرخارجه ایران در نوعی مقابله به مثل انفعالی، سه شرط زیر را برای حل مسئله ایران و عراق اعلام کرد: ١- نابودی رژیم اسرائیلی صدام حسین. ٢- پیوستن عراق به کشورهای ضدامپریالیستی و ضد صهیونیستی. ٣- آزادی تمام زندانیان سیاسی عراق و مردم این کشور و در رأس آنها حضرت آیت الله صدر. قطب زاده تأکید کرد که تا حصول شرایط مزبور، ایران از پای نخواهد نشست.

به این ترتیب یک مسابقه در اعلام مواضع تند، بین سران دو کشور در گرفت. از جمله صدام ضمن شدیدترین حملات به امام و بنی صدر، صراحتاً اعلام کرد در صورتی که برخوردهای نظامی ایجاب کند، ارتش عراق آماده است وظیفه ملی خود را در جنگ بر ضد ایران انجام دهد. وی تأکید کرد چنانچه حس شود که احتیاج به این رویارویی داریم عراق از درگیری در یک جنگ چند جانبه، دریغ نخواهد کرد و بدین سان از شرافت ملت عرب و عراق دفاع خواهد نمود.

دستگیری آیت الله سیدمحمدباقر صدر و خواهرش بنت الهدی به دست دولت عراق نیز از مسائلی بود که در ایران و لبنان واکنش بسیاری در پی داشت، ولی دولت بعثی با نحوة خبررسانی از این جنایت و ایجاد ابهام در اینکه آیا آنان را به شهادت رسانده یا خیر، سبب شد افکار عمومی به تدریج به این اقدام به عنوان یک احتمال عادت کند و بازتاب