سازمان مزبور در ادامة مواضع قبلی، در این شماره نشریة خود نیز بر ضد ارتش و بازسازی آن، به ویژه بر ضد فرماندهان کنونی آن، به اعلام موضع پرداخت و با شدت هرچه تمام تر و عباراتی هرچه تحریک کننده تر، مواضع خود را بیان کرد. از جمله نوشت: «ارتش بازماندة رژیم شاه که بخش عظیمی از ماشین دولتی سرکوبگر آن را تشکیل می داد، پس از تحمل ضرباتی که در قیام شکوهمند بهمن نصیبش شد، می کوشد از بستر نقاهت برخیزد و با احیای نظام اطاعت کورکورانه، سازمان دهی پیشینش را بازیابد و بر حیات سیاسی جامعة ما مسلط شود. این امر بدین جهت قویّاً دنبال می شود که بقای نظام سرمایه داری در گرو تثبیت و تمرکز قدرت اداری و سرکوبگر آن است. مسئولیت اجرایی ترمیم و بازسازی ارتش بازماندة رژیم گذشته را فرماندهان ضد خلقی رژیم شاه به عهده دارند؛ ژنرال هایی نظیر فلاحی ها، ظهیرنژادها، علوی ها، باقری ها و ... که درجات روی دوششان، از خدمات ننگین آنان به امپریالیسم امریکا و طبقة سرمایه دار ایران به سرکردگی شاه مزدور حکایت می کند. این نوکران صدیق امپریالیسم که سعی دارند توده ها را به قبول نظم سربازخانه ای وادارند، این سازمان دهندگان نظم دروغین که هنوز هوای قوانین و قراردادهای دست نخوردة پیشین را تنفس می کنند، از حمایت بی دریغ طبقة سرمایه دار ایران برخوردارند و مورد تأیید سازشکاران و دوستان امپریالیسم هستند. همة آنها در جبهة متحدی برضد خلق قهرمان ایران مبارزه می کنند. آنان به شیوة اویسی ها و ازهاری ها در پادگان ها و تریبون های صدا و سیمای جمهوری اسلامی ظاهر می شوند و می کوشند که "قاطعیت" ضد انقلابی خود را ابتدا به پرسنل انقلابی ارتش و سپس به توده های مردم و سازمان های انقلابی شان نشان دهند. این فرماندهان مزدور که شخصیت و تفکر و خصائلشان در دانشگاه های نظامی امپریالیستی و صهیونیستی شکل گرفته است و سراسر "مبارزات درخشان"شان چیزی جز خدمات بی شائبه به امپریالیسم و صهیونیسم نیست، ادعای مبارزه برضد امپریالیسم را هم دارند. این فرماندهان یک شبه انقلابی شده که تا مدت ها پس از قیام، از ترس انتقام و خشم توده ها و پرسنل انقلابی به مخفی گاه های خود خزیده بودند و از اجتماعات مردم وحشت داشتند، اکنون در صدا و سیمای جمهوری اسلامی در برابر میلیون ها تن از مردم مبارز میهنمان ظاهر می شوند و زیر پوشش عوام فریبانة "سرباز حکومت اسلامی"، مقاصد و نقشه های تبهکارانه و ضدمردمی امپریالیسم را آزادانه تبلیغ می کنند. آنان که در گفتار، خود را طرفدار تسلیح توده ها می دانند و صحبت از ارتش بیست میلیونی می کنند، در عمل، همة تلاششان را برای خلع سلاح توده ها در مقابل سرمایه داران و زمین داران بزر گ به کار گرفته اند؛... غافل از آن که اتحاد عمل آگاهانه و انقلابی توده ها و نیروهای انقلابی ترقی خواه، سازمان دهی نظم اطاعت کورکورانه را ناممکن می کند و پرسنل انقلابی ارتش با اتکا به دستاوردها و تجربیات انقلابی شان، مجال اعمال چنین نظمی را به فرماندهان ضد خلقی ارتش نخواهند داد. » [١]

[١] مأخذ ٣٢، ص ١ و ٩.