چگونگی ادامة ماجرای گروگان ها، امروز تا حدی این باور را در ناظران و مفسران به وجود آورد که نظر های دو طرف، بیش تر از آن با هم فاصله دارد که بتوان به راه حلی نزدیک تر از تصمیم گیری مجلس ایران اندیشید. طرف ایرانی تعهد رسمی امریکا را طلب می کند؛ تعهدی مبنی بر این که تا زمان تصمیم گیری مجلس ایران، هیچ اقدام لفظی و عملی بر ضد ایران انجام ندهد؛ در این صورت گروگان ها از دست دانشجویان اشغال کنندة، سفارت خارج می گردد و به شورای انقلاب و در واقع به قدرت رسمی حاکم بر ایران تحویل داده می شود. از سوی دیگر، طرف امریکایی در عین این که مصرانه طالب داده شدن گروگان ها به دولت و شورای انقلاب است، حاضر به سپردن تعهد مورد نظر ایران نیست و همان اعلام کاخ سفید را کافی می داند؛ مبنی بر این که اقدامات رئیس جمهوری ایران را مثبت می شمارد و از تحریم های جدید ایران فعلاً صرف نظر می کند. به این ترتیب از نظر طرف ایرانی، این یک نگرانی جدی و واضح است که امریکا صرفاً در پی این است که مسئولیت رسمی متوجه دولت ایران شود و به این شکل، بدون تعهدی بازدارنده و با برتری حقوقی و روانی مناسب، ابتکارات مورد نظر خویش را یکی پس از دیگری به اجرا درآورد. طبیعی است که در فضای رادیکالیزة داخل ایران، توقعات بسیار بالاتری از رهبران انقلاب و نظام جدید وجود دارد؛ به طوری که حتی اخذ تعهد رسمی از دولت امریکا چیزی به شمار نمی آید و برای تحویل گرفتن گروگان ها از دانشجویان پیرو خط امام و دادن آنها به دولت و قدرت رسمی، مجوز قابل اعتنایی محسوب نمی شود. در این حال تمایلات رئیس جمهوری و وزیر خارجه، با آنچه شورای انقلاب اعلام می کند تا انداز ه ای متفاوت است. این شورا، با احتیاط و با عدم اعتمادی آشکار به حرکت های امریکا، قدم برمی دارد. این در حالی است که گروه های سیاسی اعم از طرفداران نظام و مخالفان آن، هرگونه مماشات با امریکا و انعطاف در برابر آن را شدیداً محکوم می کنند و طالب شدت عمل هر چه بیش تر هستند و آشکارا رودرویی هرچه خصمانه تر با امریکا را یک امتیاز و ضرورت برای انقلاب و ایران می شمرند.