پس از انقلاب اسلامی، ایران همواره در صف اول مبارزه با اسرائیل حضور داشته است و تلاش گسترده ای برای ترویج آرمان "آزادی قدس" انجام داده است. این امر باعث شده است جریان ها و گروه های مخالف و در حال مبارزه با اسرائیل، به جمهوری اسلامی ایران و شخص امام خمینی روی آورند؛ به ویژه بعد از اشغال لانه جاسوسی که جایگاه ضد امریکایی ایران و درگیری واقعی با امریکا را آشکار کرد. در این حال، رژیم صدام که طبق شواهد موجود (از نطق های شخصی وی گرفته تا حملات مکرر به مناطق مرزی ایران) در تلاش برای زمینه سازی جنگی برضد ایران است، سعی در القای این مسئله دارد که این موضع ایران، ظاهری است و از هر فرصت برای جا انداختن این موضوع استفاده می کند؛ اما در مجموع در این امر ناموفق است؛ از جمله گزارش امروز "المستقبل" چاپ پاریس از کنفرانس قومی، ملی و عربی در بغداد، گویای این مطلب است. این نشریه که آشکارا حامی رژیم عراق است، می نویسد:

تاکنون هیچ کنفرانس و کنگرة عمومی، مانند کنفرانس قومی، ملی و عربی در بغداد شاهد چنین تجمعی از نمایندگان کشورهای عربی نبوده است. این کنفرانس جهت بررسی منشور ملی و خلقی که صدام حسین قبلاً آن را اعلام کرده بود، تشکیل شد. در این کنفرانس هیئت های بسیاری به نمایندگی از طرف احزاب و گروه های پیشرو و سازمان های خلقی و اتحادیه های زنان از تمام نقاط کشورهای عربی شرکت داشتند. آنها با وجود اختلافاتی در مسلک و ایدئولوژی، با آزادی کامل و دمکراسی به بحث و بررسی دربارة این منشور پرداختند. کنفرانس با شعار «نه پیمان های نظامی و نه پایگاه های خارجی، و تمام نیروها باید در راه آزاد ساختن فلسطین بسیج گردند» شروع به کار کرد.

گفت وگوهای شرکت کنندگان در دو موضوع خلاصه می شد:

١. دعوت از کشورهای شرکت کننده به مخالفت با هرگونه پیمان نظامی و پایگاه خارجی - چه از طرف شرق و چه غرب - و استقلال کامل کشورهای عربی و خارج شدن از زیر سلطة نفوذ دو ابرقدرت شوروی و امریکا. ٢. مخالفت با قراردادن شوروی و کشورهای جهان کمونیست در کنار امریکا؛ زیرا شوروی هم پیمان طبیعی انقلاب های عربی به شمار می آید.

در پی بررسی این دو موضوع، بعضی از شرکت کنندگان در کنفرانس معتقد بودند که رژیم جدید ایران دنباله رو خط مشی غلط شاه سابق است؛ زیرا همچنان خواستار بحرین است و از عقب نشینی از جزایر سه گانة عربی خودداری می کند. همچنین ایران از مسئلة فرقه گرایی، به صورت سلاحی برضد کشورهای خلیج عربی استفاده می کند؛ لذا ادعاهای انقلابی آنها در مورد آزاد شدن فلسطین و مخالفت با سادات، بدون اساس است. در مقابل، گروهی دیگر از شرکت کنندگان معتقد بودند که انقلاب ایران عامل مثبتی برای مسئلة