روزنامه شیکاگو تریبیون طی مقاله ای سؤال می کند: چگونه جایز است که سرنوشت و زندگی گروگان های امریکایی و امنیت تمام منطقه خاورمیانه، برای طحال سرطانی شاه به مخاطره بیفتد؟ این روزنامه اضافه می کند: سفر ناگهانی شاه سابق به قاهره، به احتمال زیاد، خطرناک ترین تحولات در این مرحله حساس به شمار می آید؛ تحولاتی که دورنمای آن، چنین به نظر می رسد که پایان خوبی نخواهد داشت؛ زیرا سفر شاه به مصر موجب شده است که مسئله از چارچوبی معین و تقریباً کوچک - که تنها میان ایران و امریکا جریان داشت - به سطح منطقه و جهان گسترش پیدا کند.

روزنامه نیویورک تایمز نیز آثار این تحولات را مورد توجه قرار داده است؛ به ویژه آثاری که در زمینة امنیت منطقه به جای خواهد گذاشت. این روزنامه می نویسد: هر یک از شاه سابق ایران و مناخیم بگین نخست وزیر اسرائیل، در جای نادرستی پیاده شدند. همچنین زمان غلطی را برای این پیاده شدن برگزیدند. این دو غلط با امریکا و مصر ارتباط دارد؛ زیرا قراردادهای کمپ دیوید بر اثر وجود شاه در قاهره، در جریان تندباد قرار گرفته است. همچنین حضور اسرائیلی ها در الخلیل نیز بر جریان این تندباد افزوده است؛ زیرا هر دو، شاه و بگین، با این اقدامشان احساس اسلامی و عواطف جهان اسلام را جریحه دار کردند. تردیدی نیست که جیمی کارتر نیز نیازی به هیچ گونه نقاط ضعف نداشت و احتیاجی به نشان دادن عدم کارآیی دیپلماسی، مخصوصاً در شرایط کنونی برگزاری انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری امریکا، نداشت.

روزنامة واشنگتن پست اقدام غلط شاه سابق در سفر به مصر را مورد تجزیه و تحلیل قرار داده و نوشته است: صادق قطب زاده وزیر خارجة ایران گمان می کند که خروج شاه از دایرة قانونی دولت پاناما، موجب شده است که مسئلة انتقال گروگان ها به جایی که تحت کنترل دانشجویان تندرو نباشند، با شکست مواجه شود. واشنگتن پست اضافه می کند: این ادعای قطب زاده را باید در پرونده ای بایگانی کرد که ورق های آن هرگز اجرا نشده است؛ پرونده ای که به دست قطب زاده درست و تنظیم شده است و یکی از صدها وعدة دیپلماسی موجود در آن عملی نشده است.

روزنامه لس آنجلس تایمز تأکید کرده است که آقای قطب زاده تمام سخنان و گفته هایش، فقط برای خدمت به هدف های شخصی خویش است؛ ولی نباید حقیقت را نادیده گرفت که جیمی کارتر نیز هرگز نتوانست در زمینة بحران جاری ایران و امریکا درست عمل کند؛ زیرا کارتر در حساس ترین اوضاع مرحله، شخصیت های سیاسی و برجسته ای را از قبیل امرسن به پاناما اعزام کرد. او حاضر نشد جنایات شاه را بپذیرد و به اشتباه امریکا در جانبداری از این جنایات اعتراف کند؛ در نتیجه همة این خوب عمل نکردن های کارتر، احساسات ملت