انجام شده است و این مجلس با برگزاری مرحله دوم انتخابات که در پیش است، به زودی رسمیت خواهد یافت. امّا از سوی دیگر نظام جدید هنوز مرحله گذار را طی می کند و به مرحله استقرار قطعی و ثبات طبیعی و قانونی خویش نرسیده است. گرچه نظام جدید به طور رسمی و حقوقی تأسیس شده است، امّا هنوز پتانسیل ناشی از وضعیت انقلابی نیرومند است و جریان های سیاسی و اجتماعی [اعم از مخالفان و یا موافقان نظام جدید] با نوع رفتار انقلابی فعالیت می کنند و در یک چرخه منظم قانونی و عقلانی قرار نگرفته اند. هنوز بسیاری تشکل ها مسلح هستند و بسیاری از ساختمان ها و امکانات دولتی در اختیار گروه های سیاسی است. در این اوضاع، مطالبات سیاسی نیرومندی وجود دارد که نظام قادر و یا مجاز به جذب و پاسخ مساعد به آنها نیست، بنابراین مطالبات مزبور بلاتکلیف می ماند و عرصه سیاسی را دستخوش بحران می کند.

"بحران مشارکت"[١]، هم در جناح بندی حکومتی و صف بندی نخبگان نظام جدید و هم در صف بندی جریان های عرصه سیاسی کلی کشور، هر روز تهدیدکننده تر از پیش خود را نشان می دهد. مطالبات قومی در مناطق کردنشین که به وسیله گروه های غیرمذهبی و مسلح کرد قالب براندازی و تجزیه طلبانه پیدا کرده است، نظام را با بحران دیگری مواجه کرده که آن هم هر روز تهدیدکننده تر می شود. علاوه بر تداوم تحرکات ایذایی پراکنده در سطح استان های کردستان و آذربایجان غربی (نظیر ماه های قبل از آن)، فروردین ماه زمان شروع درگیری های مسلحانه در سقز و سپس در سنندج است که اساساً دور جدیدی از تحولات و درگیری های مسلحانه در کردستان با آن شروع می شود.

البته وضعیت دوگانه این مقطع، یعنی امتزاج وضعیت انقلابی و استقرار حاکمیت قانونی نظام جدید، طبیعی هر دولت مبعوث انقلاب است و بحران های مختلف از پیامدهای طبیعی این دورِة گذار است که ضرورتاً به تدریج باید حل و فصل شود. امّا ایران انقلابی، علاوه بر این با دو بحران خارجی بسیار مهیب هم باید به رویارویی بپردازد: بحران اوّل مربوط به امریکا است که "ژاندارم منطقه" و بزرگ ترین پایگاه سیاسی - نظامی خود را با پیروزی انقلاب اسلامی از دست داده است و سپس در ماجرای "لانه جاسوسی" تا جایی تحقیر شده که حتی نتوانسته است به وفادارترین عوامل خود، محمدرضا پهلوی، اجازه ورود به امریکا را بدهد. بحران دوم مربوط به حاکمیت دیکتاتوری بعثی عراق است که با مشاهده وقوع انقلاب در ایران، در پی ارضاء قدرت طلبی و تحقق مطامع خویش برآمده است. رژیم عراق اهدافی از این قبیل را در اولویت های مختلف، امّا هم زمان، دنبال می کند: احراز رهبری

[١] در مرحله بندی وقوع انقلاب، مرحله بعد از پیروزی و قبل از استقرار نهادهای حکومتی نظام جدید، احتمال بحران هایی وجود دارد از جمله بحران مشارکت.