سنندج آمده است: «خانة زنان و پارک شهر که دیروز به تصرف ارتش درآمده بود، به دست پیشمرگان کُرد افتاده است. چندین ساختمان ویران شده و تعداد تلفات تا ساعت ١١:١٠ امروز، دوازده نفر بوده که پنج نفر از این کشته شدگان، کودک و سه نفر پیشمرگ بوده اند. یک هلی کوپتر، سرنگون شده و یک هلی کوپتر دیگر از کار افتاده است. ... ده ها نفر از نظامیان خود را به پیشمرگان ساکن سقز معرفی کرده اند.» این سخنگو همچنین افزود: «روز گذشته یک ستون نظامی از شهر سقز به طرف شهر بانه حرکت کرده؛ اما در بین روستاهای قشلاق و تموقه در ١٨ کیلومتری سقز، خود به خود توقف کرده و همان جا مانده است.»[١]

همین دفتر در گزارش بعدی خود نوشت: «بنابه اظهار سخنگوی حزب دمکرات کردستان، درگیری در سقز همچنان ادامه دارد. فانتوم های ارتش در حال گردش بر فضای سقز است. سر پل و هتل جلب سیاحان و اطراف پادگان، در دست ارتشیان و بقیة مواضع در دست پیشمرگان است. دسته دسته از افراد و پرسنل ارتش به پیشمرگان ملحق می شوند.»[٢]

سازمان چریک های فدایی خلق نیز در گزارشی از وضع امروز سقز، با یادآوری این که از صبح امروز (٣٠ فروردین)، درگیری با شدت بیش تری ادامه پیدا کرد، چنین نوشت: «در این روز، چهار نفر دیگر از مردم بر اثر شلیک خمپاره و توپ شهید می شوند. هلی کوپترها همچنان از هوا مردم را به رگبار می بندند. ... سه ارتشی و از جمله یک سروان کشته می شوند. روحیة ارتشی ها تضعیف می شود. سربازان قصد داشتند تسلیم شوند. آنها به پشت تپه ها عقب نشینی می کنند. عده ای دیگر با سلاح هاشان به مردم می پیوندند. ... روحیة مردم سقز بسیار خوب است و بیش تر زخمی ها در تنها بیمارستان شهر بوکان بستری هستند. در بوکان که نزدیک ترین شهر به سقز است، ستادی برای جمع آوری کمک های دارویی و غذایی تشکیل شده است که مردم بوکان فعالانه در کمک رسانی به مردم سقز شرکت می کنند. ... هواپیماهای فانتوم که در ارتفاع کوتاه پرواز می کنند، مرتباً سعی دارند با ایجاد رعب و وحشت روحیة مردم را تضعیف کنند.»[٣]

از سوی دیگر، ستاد مشترک و فرماندهی نیروی زمینی ارتش به توضیح واقعه پرداختند. در اعلامیة ستاد مشترک ارتش، پس از توضیح حوادث روز گذشته چنین آمده است: «تیراندازی از صبح روز ٢٩/١/١٣٥٩ تا ساعت ١٧ روز ٣٠/١/١٣٥٩، با استفاده از سلاح های انفرادی و گروهی مانند توپ ١٠٦ و تفنگ ٥٧ و آر.پی.جی.٧ ادامه داشته است و متأسفانه عناصر شرور و مسلح با اطلاع از این که واحدهای ارتشی بر روی مردم بی سلاح تیراندازی نمی کنند، با تهدید اسلحه، تعدادی از مردم غیرمسلح را در اطراف سلاح های گروهی و توپ جمع نموده اند که ضمن آزادی عمل در تیراندازی به پادگان و پاسگاه حفاظت پل، خود در سایة مردم بی اسلحه و اسیرشده در پناه باشند.»[٤]

[١] همان، ص٣.

[٢] همان، ص٤.

[٣] روزنامه کار، ٣/٢/١٣٥٩، ص٣.

[٤] مأخذ ٤، ص ٣.