در سرمقاله، به بحث انتخابات مرحلة اول پرداخته شده است. سازمان مجاهدین خلق طبق روش جاری خود، ضمن حفظ موضع مظلومیت و حق به جانب، تهدید تلویحی مقاومت در هر وضعیت را نیز چاشنی مطلب کرده است. در این سرمقاله آمده است:

«انبوه شکایات، انتقادات و اعتراضات نیروهای سیاسی و انقلابی کشور به نحوة برگزاری و نتایج ناپذیرفتنی مرحلة اول انتخابات مخصوصاً در تهران و چند شهر دیگر، سرانجام به تشکیل کمیسیون هفت نفره منجر شد. معترضین همچون گذشته هیچ نقشی در انتخابات افراد کمیسیون که علی القاعده بایستی به مثابه حَکَم مورد قبول هر دو طرف دعوا باشد، نداشتند. اخلاقاً نیز می بایست کسانی که خودشان در انتخابات ذی نفع هستند، چه در شورای انقلاب و چه در هر جای دیگر، کم ترین نقشی در انتخاب کمیسیون می داشتند. این برای خود آنها هم بهتر بود و شائبة هرگونه دخالتی را از ایشان می زدود؛ لکن به هر حال کمیسیون به گونه ای یکجانبه برگزیده شد. ... سپس اخبار بعدی حاکی از آن بود که به علت تراکم کار کمیسیون و ازدیاد حجم شکایات رسیده، انتخابات مرحلة دوم رسماً به مدت یک ماه به تعویق می افتد؛ حتی برخی از افراد مسئول کمیسیون علناً می گفتند که هیچ الزامی برای آنان وجود ندارد که به همین یک ماه قناعت نمایند و چه بسا که یک رسیدگی جدی سراسری به کلیة موارد شکایت، مدت زمان زیادتری را ایجاب کند؛ ولی با این همه، در میان بهت و حیرت عمومی، وزارت کشور بدون این که هنوز نتایج آن همه شکایاتی که به تأسیس کمیسیون هفت نفره منجر شد، روشن شده باشد، اعلام نمود که دومین مرحلة انتخابات در روز ١٢/٢/٥٩ برگزار خواهد شد. ...

نتیجه این است که نتایج اعلام شده در مرحلة اول، فارغ از هر شکوه و شکایتی به قوت خود باقی خواهد ماند. ... مهم تر از این هیچ تفاوت چشمگیر و اساسی نیز میان طرز عمل انتخاباتی مرحلة دوم با مرحلة اول وجود نخواهد داشت. ... با این تفاصیل آیا می توان گفت که تجربة زندگی تفاهم بار و مسالمت آمیز شورایی با شرکت تمام اقشار و نیروهای مردمی، از پیش محکوم به شکست و عدم توفیق شده است و انحصار طلبی هیچ جایی برای آن باقی نگذاشته؟ و این جا است که بار دیگر نیروهای انقلابی در معرض یک آزمایش سیاسی بزرگ دیگر قرار می گیرند. ...[١] چه باید کرد؟ ...

صریحاً بگوییم ما در حال حاضر به رغم این که همچون گذشته هیچ گاه صفوف نخستین مبارزة مقدس انقلابی و اسلامی مان را ترک نخواهیم کرد، حتی آمادگی داریم که اگر درست باشد، در سطح پارلمانی از کلیة کرسی های نمایندگی نیز چشم پوشیده و در عمق توده ای مبارزه شناور شویم. ملاحظه می شود که موضع گیری ما در دومین مرحلة انتخابات مجلس، نه فقط امری مربوط به خودمان بلکه مربوط به کل ترکیب و حیات مجلس آینده و در یک کلام، تمام انقلاب و سرنوشت سیاسی کشور است. در این باره جای سخن بسیار است؛ اما آنچه امروز می توان گفت این است که مجاهدین خلق ایران به رغم تمام فشارها و جراحت ها که تا این لحظه برای دفاع از حریم انقلاب و پاسداری از مرزهای مقدس آن متحمل شده اند، همچنان با عزمی جزم از هیچ چیز فروگذار نخواهد نمود.»[٢]

در این شمارة روزنامه، همچنین به موضوع آیت الله صدر و اختلافات اخیر ایران و عراق در همان قالب های خاص توجیهی و تبلیغی سازمان پرداخته شده است. این مطلب تحت عنوان "دیدار برادر مجاهد، مسعود رجوی با برادر هانی الحسن" درج شده است. درج عنوان آن در صفحة اول روزنامه، نشانة اهمیت مطلب است. متن کامل این مطلب به شرح ذیل می باشد:

«برادر مجاهد مسعود رجوی در محل سفارت فلسطین با برادر هانی الحسن سفیر فلسطین در ایران ملاقات کرد. طی این ملاقات، برادر ما از وضعیت دقیق و همچنین سلامتی آیت الله صدر و سرنوشت ایشان در عراق جویا گردید. برادر هانی الحسن که خود به شدت نگران سلامتی آیت الله بود اظهار داشت

[١] این سه نقطه از متن نشریة مجاهد است.

[٢] نشریه "مجاهد"، شماره ٤٢، ٢٧/١/١٣٥٩، ص١و٢.