إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٣ - مقصد دوم«نواهى»

[جلد سوم‌]

بسم اللّه الرحمن الرحيم‌

المقصد الثّانى فى النّواهى‌

فصل: الظّاهر أنّ النهى بمادّته و صيغته في الدلالة على الطلب مثل الامر بمادّته و صيغته، غير أنّ متعلّق الطّلب في أحدهما الوجود و في الآخر العدم فيعتبر فيه ما استظهرنا اعتباره فيه بلا تفاوت أصلا(١).

مقصد دوّم «نواهى»

(١)- در بحث اوامر، مطالبى راجع به مادّه امر- الف، ميم و راء- و همچنين صيغه امر- هيئت افعل- ملاحظه كرديد از جمله اينكه:

معناى مادّه چيست و بر چه دلالت دارد و آيا در امر، علو، معتبر است يا استعلا [١]، همان مطالب در مادّه نهى- نون، هاء و ياء- و صيغه نهى- لا تفعل- جريان دارد مثل اين كه: معناى مادّه نهى چيست و آيا در آن، علو، معتبر است يا نه؟

مادّه و صيغه نهى از نظر دلالت، مانند مادّه و صيغه امر است يعنى مفاد آن‌ها طلب‌

[١]گفتيم در امر «علو» معتبر است امّا اگر دوستى از دوست ديگر يا فقيرى از انسان، طلب و خواهشى نمود از نظر لغت و عرف به آن «امر» اطلاق نمى‌شود و اگر گاهى مى‌شنويد كه به آن، عنوان امر داده‌اند از باب مسامحه و مجاز است و نيز ر. ك: ايضاح الكفاية ١/ ٤٠٥.