١٤٩- در كافى- ٣: ٣٠٤- اصول بسندى از امام پنجم ٧ كه اين خشم جرقه‌ايست از شيطان كه در دل آدميزاده برافروزد، چون يكى از شما خشم گيرد چشمش سرخ شود و رگهاش باد كند، و شيطان در او درآيد، چون يكى از شما بر خود بترسد از اين حالت بزمين بچسبد كه بوسيله آن پليدى شيطان از او برود ١٥٠- در حياة الحيوان- باب خاء خشاش- وهب بن ورد گفت بما رسيده كه شيطان براى يحيى بن زكريا ٧ مجسم شد و باو گفت بتو اندرز دهم فرمود:

نميخواهم ولى از آدميزاده بمن گزارش بده گفت: آنان نزد ما سه دسته‌اند يكى از آنها از همه سخت‌ترند، بيكى از آنها رو آوريم و او را بگناهى كشيم و او باستغفار پناهد و توبه كند و همه كار ما را تباه سازد، باز بدو برگرديم و او هم باستغفار و توبه برگردد، نه از او نوميد شويم و نه نياز خود را از او بر آريم، و ما از دست او رنج كشيم.

يك دسته هم در كف، ما چون گوى‌اند در دست كودكان شما بهر جور خواهيم آنها را بچرخانيم و رنجى براى ما ندارند، و دسته از آنها مانند تو معصومند كه ما هيچ اثرى در آنها نداريم و نتوانيم.

١٥١- در المتهجد در مصباح المتهجد ٣٤٠ و ٣٤١ بسندى از عبد العظيم حسنى كه امام نهم ٧ براى پسرش امام رضا ٧ نوشت و دعاى طولانى كشانده تا گفته:

باز گيرم از ديوان آدمى و پرى و از پياده و سواره‌شان و از دويدن و روآوردن و بازگشت آنان و از نيرنگ و شر خود آنها و شر آنچه بياورند زير پرده شب و روز از دور و نزديك و از شرّ نهان و عيان تا آنكه گويد- و از شر دناهش (نوعى پرى) و آهسته گوئى و بسيدن و پوشش و از چشم پرى و آدمى و از شرّ هر صورت و خيال يا سفيد و سياه يا نمونه و هم پيمان و ناپيمان از آنان كه جا دارند در هوا و ابر