٤٠- در تفسير على بن ابراهيم (٣٥١) در قول خدا «و جانّ را آفريديم پيش از او از آتش سوزان» فرمود: او پدر ابليس بود، و فرمود: پريان فرزندان جانند مؤمن دارند و كافر و يهود و ترسا و كيشهاى چند، و شياطين فرزندان ابليسند در آنها مؤمن نيست جز يكى بنام هام بن هيم بن لاقيس بن ابليس كه نزد رسول خدا ٦ آمد و او را تنومند و بزرگ و هراسناك ديد و فرمود: تو كيستى؟ گفت: من هام بن هيم بن لاقيس بن ابليس، روزى كه هابيل كشته شد پسربچه‌اى بودم چند ساله كه از عصمت باز ميداشتم و بتباه كردن خوراك فرمان ميدادم.

رسول خدا ٦ فرمود: چه بد باشد جوان پرآرزو و برناى نيازمند بفرمان گفت: اى محمّد اينها را واگذار من بدست نوح توبه كردم، و بهمراه او در كشتى بودم و او را بر نفرين بقومش سرزنش كردم، من با ابراهيم بودم كه در آتشش افكندند و خدا آن را سرد و سلامت ساخت، با موسى بودم كه خدا فرعون را غرق كرد و بنى اسرائيل را نجات داد، با هود بودم كه بقوم خود نفرين كرد و منش سرزنش كردم، با صالح بودم و او را بنفرين بر قومش سرزنش كردم، و همه كتابها را خواندم و همه بوجود تو مژده دهند و پيغمبران بتو سلام ميرسانند و ميگويند تو برتر و ارجمندتر پيغمبرانى، از آنچه خدا بتو فروآورده چيزى بمن ياد بده.

رسول خدا ٦ بامير المؤمنين ٧ فرمود: او را بياموز، هام گفت: اى محمّد ما فرمان نبريم جز از پيغمبر يا وصىّ پيغمبر، اين كيست؟ فرمود: اين برادرم و وصيم و وزيرم و وارثم على بن ابى طالب است، گفت: بچشم، نامش را در كتب اليا يافتيم، و شب هرير در صفين نزد امير المؤمنين ٧ آمد.

٤١- در دلائل طبرى و بصائر- ١٣٢- بسندى از ابى حمزه ثمالى كه همراه امام ششم بودم ميان مكّه و مدينه، ناگاه بچپ خود رو كرد و سگى سياه بود