شو، و جز از راه خوبى باو نپرداز كه اگر برگردى تو را با آتش فروزان خدا بوزم آتشى كه بر دلها نشيند و از او برآمد، و امام آن مال را به ابو خالد داد و ببلاد خود رفت.

خرائج- با اختلاف تعبير آن را آورده- ١٥٩- كشى در رجال خود- ٨١ ط ١ و ١٢١ ط ٢ آن را آورده.

٤٣- در ارشاد مفيد- ١٨١ ط ١ و در اعلام الورى- ١٨٢- گفته: در آثار از ابن عباس است كه چون پيغمبر براى نبرد با بنى المصطلق بيرون شد، از راه كنارى گرفت و شب رسيد و نزديك دره سختى منزل كرد، و در پايان شب جبرئيل فرود آمد و باو گزارش داد كه گروهى از كفار جن در درون دره جا گرفتند و ميخواهند نيرنگى زنند و بيارانش ضرر رسانند هنگام گذشتن از آن.

پيغمبر ٦ امير المؤمنين ٧ را خواست و فرمود: بدين دره برو و دشمنان جن خدا آهنگ تو كنند آنها را با نيروى خدا داد خود دفع كن و بنام خدا كه بويژه دانش آن را بتو داده پناه بر، و صد مرد از سپاه مختلط خود با او فرستاد، و بآنها فرمود با او باشيد و فرمانش را ببريد.

امير المؤمنين بسوى دره رفت و چون نزديك لبه آن رسيد بآن صد كس فرمود:

نزديك لبه بايستيد و كارى نكنيد تا بشما اجازه دهم و خود تا لب درّه پيش رفت و بخدا از دشمنانش پناه برد و نام خدا بزبان آورد با اسماء حسنى و اشاره كرد بهمراهان كه نزديك او آيند و آنها نزديك شدند بمسافت يك تير پرتاب، و قصد فرود شدن بدرّه نمود كه بادى تند وزيد كه نزديك بود همه را برو دراندازد و گام آنها از ترس دشمن پايدار نميماند از هراس آنچه بدانها رسيده بود.

امير المؤمنين فرياد زد: من على بن ابى طالب بن عبد المطلب هستم وصى رسول خدا و عمو زاده او اگر خواهيد بر جا مانيد، و در چشم همراهان مردمى پديد شدند چون هندوان كه گويا شعله‌هاى آتش در دست دارند و در كناره‌هاى درّه جا گرفته بودند، و امير المؤمنين ٧ بدرون درّه نفوذ كرد و قرآن ميخواند و با