و اما چشم زدن اثريست در باره نفوس كه چون چيزى را خوش دارند آفت بيند، و ثبوتش از مشاهدات است و نياز بدليل ندارد و البته پيغمبر ٦ هم فرموده «العين حق» چشم زدن درست است مرد را در گور كند و شتر را در ديگ و بسيارى از مفسران آيه و ان يكاد را بدان تفسير كردند.

گفتند: شور چشمى در بنى اسد بوده و چون سه روز گرسنه ميماند بچيزى نميگذشت كه گويد امروز مانندش را نديدم جز اينكه چشمش ميزد، و برخى كفار از پاره‌اى آنان خواستند كه آن را در باره رسول خدا ٦ انجام دهد و خدا او را حفظ كرد، جبائى بدين سخن اعتراض كرده كه آنان نظر خوش نداشتند بلكه او را بد و دشمن ميداشتند و جوابش اينست كه او را در شيوائى و صفات ديگرى ميستودند و گر چه از نظر دين دشمنش ميدانستند.

سپس معتقدان بجادو و چشم اختلاف دارند كه يارى جستن از دعا و تعويذ و آويختن مهره و دميدن و مسح كردن براى دفاع از آنها رواست يا نه؟ و جواز همه مناسبتر، و مسأله فقهى است- پايان- من گويم: آنچه از اخبار و آيات گذشته براى ما روشن شده اينست كه جادو در پاره‌اى اشخاص و ابدان اثر دارد در مهر و دشمنى و اندوه و شادى، و اما اثر در زنده كردن يا قلب حقيقت كه آدمى را جانور كند ندارد بى‌ترديد، و آنها از معجزاتند و هم مانند آنها چون بهبودى كور مادر زاد و پيس و انداختن دست سالم يا چسبانيدن دست بريده يا بر آوردن آب بسيار از ميان انگشتان يا سنگ و مانند آن.

و ظاهر اينست كه اثر در مردن هم ندارد. زيرا دور است كه آدمى بتواند كسى را بى‌زدن و زخم و فشار تن بكشد گرچه خدا ميتواند اين اثر را بچيزى دهد و از آن غدقن كند، چنانچه مى را مست‌كننده ساخته و از نوشيدنش غدقن كرده،