امام الحرمين دعوى اجماع كرده كه جادو از جز فاسق نشود و كرامت از او ميسر نيست: و نووى در زيادات روضه از مستولى (مستوفى خ ب) مانندش را آورده و سزد كه از حال كسى كه خرق عادت كند اعتبار گيرند اگر ديندار و پرهيزكار است خرق عادتش كرامت است و گر نه جادو است كه با ديوان سر و كار دارد.

قرطبى گفته: جادو نيرنگ سازى است كه وسيله كسب است جز اينكه نازك كاريست و جز افرادى يگانه بدان پى نبرند، مايه‌اش شناخت اشياء و دانستن تركيب آنها است در وقت مخصوص، بيشتر خيال اندازيها است كه حقيقت ندارد در نزد كسى كه نميفهمد بزرگ نمايد چنانچه خدا تعالى در باره جادوگران فرعون فرموده «آوردند جادوئى بزرگ ١١٦- الاعراف، سپس گفته: حق اينست كه برخى جادوها اثرى در دلها دارند و مهر يا دشمنى آرند، و خير و شر برآرند در تنها بدرد و بيمارى و آنچه مورد انكار است اينست كه جادو بيجان را جان دهد يا برعكس و مانند آنها- پايان- شارح مقاصد گفته: جادو نمايش خارق عادتست از نفسى بد و خبيث بواسطه كارهائى مخصوص كه آموزش و شاگردى دارند، و از اين رو از معجزه و كرامت جداست، امتياز ديگر جادو اينست كه طبق پيشنهاد نيست و در زمان و مكان و شرائط ويژه‌ايست، و معارضه بردار است و مانندش آرند، و جادوگر فسق آشكار كند و از برون و درون پليد است و رسوا در دنيا و ديگر سرا، و جز آنها از وجوه امتياز و جادو نزد اهل حق ثابت است عقلا و شرع آن را ثابت كردند و همچنانست چشم زدن.

معتزله گفتند جادو خواست چيزيست كه حقيقت ندارد چون شعبده كه از تردستى يا نيرنگ نهانيست دليل ما بر جواز همانست كه در باره اعجاز گذشت كه‌