دردها «بسم اللَّه الاكبر أعوذ باللَّه العظيم، من شر عرق نعّار، و من شر حر النار» سود حديث اينست كه ورد و دعاء در جز چشم زدن و زهر جانور گزنده سودمند نيست و راوى حديث جابر است- ره- ١٣- در شهاب كه فرمود ٦: راستى چشم مرد را بگور كند و شتر را بديك.

در ضوء پس از شرح پيش گفته: چشم چه ميتواند بكند، اگر خود چشم اثرى داشت، شور چشم ميتوانست با ديد خود دشمن خود را نابود كند و چنين نميشود چشم خود جدا از تن جماد است و چه كار تواند؟ فلاسفه در اينجا سخن دارند كه نخواستم آن را درنوردم، سود حديث آگهى بر اينست كه خدا تعالى بسا نعمتى را كه پسند آدمى است دگرگون سازد براى قدرت‌نمائى و عبرت بنده‌ها، راوى حديث جابر است.

١٤- در احتجاج (١٨٥) زنديق از امام ششم در ضمن پرسشهايش گفت: بمن بگو مايه جادو چيست؟ چگونه جادوگر كارهاى شگفت آور تواند؟ فرمود: جادو بچند راه مى‌شود؟ يكى چون پزشكى كه بر اثر دارو است در جادوگرى هم براى هر دردى درمانى بدست آوردند، يكى نيرنگ و فريب است، يكى تردستى و سرعت در كار است يكى هم بكمك ياران شيطانيست، گفت: ديوها از كجا جادو آموختند؟ فرمود: از آنجا كه پزشكان پزشكى آموختند، برخى بآزمودن و برخى به انديشه و علاج.

گفت چه گوئى در باره دو فرشته: هاروت و ماروت و آنچه مردم گويند كه آنها جادو بآدمى ياد ميدادند؟ فرمود: آنها براى آزمودن بشر بودند و تسبيحشان اين بود كه آدمى امروز چنين و چنان كند چنين خواهد شد، و اگر با فلان چيز عمل كند چنين خواهد شد و هم رشته‌هاى ديگر جادو را ميگفتند و مردم از آنها ياد ميگرفتند، و هر دو ميگفتند بمردم «همانا ما وسيله آزمايشيم از ما ياد بگيريد آنچه زيانتان دارد و سود ندارد» گفت: جادوگر ميتواند بجادو آدمى را