آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٣٥ - نقل سخن دانشمندان و تحقيق در آن
و آهن را برنده و از بكار بردنش بناروا غدقن كرده و هم اثر بيمار كردن هم از جادو دور است گرچه استبعادش كمتر است.
اگر گفته شود: با روا بودن اثر جادو بسيارى از معجزهها در ترديد جادو درآيند.
گوئيم: گذشت كه معجزه بىابزار است و آنى و نياز بمرور زمانى ندارد بخلاف جادو كه بدست نيايد جز پس از بكار بردن اين امور و گذشت زمان و فرق ميان معجزه و جادو نزد جادوشناس روشن است و از اين رو برخى اصحاب ياد گرفتن جادو را واجب كفائى دانسته، و از شيخ بهائى روايت است كه اگر آب با مشت بسته و انگشتان بهم چسبيده از ميان انگشتان پيغمبر ٦ برآمده بود احتمال داشت جادو باشد ولى با دست باز و انگشت گشاده احتمال جادو ندارد، و اين نزد استاد جادوان روشن است.
بعلاوه معجزات پيغمبران بوضعى نيستند كه جاى ترديد باشند مگر معاندى زبانى شبهه كند، زيرا بسا جادوگرى چند قطره آب از ميان انگشتانش يا كفش يا سنگ خردى بر آرد ولى نتواند با زدن عصا نهرى بزرگ روان سازد يا مردم و جانوران بسيار را سيراب كند از آب انگشتانش بىتكرار كار و يارى از ابزار، و هر خردمند ميداند كه اين جادو نيست.
و همچنين اگر بر كسى نفرين كند و او بميرد يا در همان ساعت بيمار شود بديهى است كه جادو نباشد و اما سبب تاثير جادو نزد جادوگر بخوبى روشن است و ديگران هم كم و بيش ميدانند چنانچه در جادوگران فرعون دانستند اثر جيوه بوده و يا تردستى. و اما اثر مهر و دشمنى و اندوه از جادو خدا داد است گرچه آن را هم حرام كرده، و عقل هم آن را منكر نيست و بسا ديوان در آن اثر گذارند، و با توكل و دعاء و آيات و تعويذها اثرش كم شود يا باطل شود.
و از اين رو شيوع جادو و كهانت در فترت نبوتها و نهانى اثرشان، و تسلط شياطين بيشتر بوده است و با نشر نبوت و آثارش و پرتو بخشى انوارش چون اين زمانها كمتر شود، زيرا خانه و كاشانهاى نيست جز آنكه در آن قرآن بسيار و كتب دعا