خود ممكن است و قدرت خدا شامل كه آفريدگار او است و جادوگر ابزار كار و كاسب و بعلاوه مورد اجماع فقهاء است و همانا اختلاف در حكم آنست و وقوعش دليلها دارد.

١- قول خدا تعالى «مى‌آموزند بمردم جادو را تا آخر آيه ١٠٢- البقره» كه اشعار دارد باينكه در حقيقت ثابت است و مجرد اراده و ظاهر سازى نيست و اثر بخش در آن تنها خدا تعالى است.

٢- سوره الفلق كه جمهور مسلمانان اتفاق دارند كه در باره جادو كردن لبيد بن اعصم يهودى رسول خدا را ٦ نازل شده تا آنكه سه شب بيمار گرديده.

٣- روايت جادو كردن كنيزى عايشه را و هم ابن عمر را كه تا سه روز چلاق شده.

اگر گويند: در صورتى كه جادو اثر داشت بهمه پيغمبران و نيكان زيان ميرسانيد و جادوگران پادشاه بزرگى ميشدند، چگونه رواست پيغمبر جادو شود با اينكه خدا فرموده «و نگهدارت خدا از شر مردم ٦٧- المائده» و فرموده پيروز نشود جادوگر هر جا آيد» و كافران پيغمبر را متهم ميكردند كه جادو شده و معلوم است كه دروغ ميگفتند.

گوئيم، جادوگر در هر زمان و در هر جا نيست و حكمش در هر آن و در هر چيز روا نيست، پيغمبر ٦ معصوم هست از اينكه مردمش نابود كنند يا در نبوتش رخنه اندازند نه از اينكه بدو زيانى رسد يا تنش دردى كشد، و مقصود كفار از از اينكه مسحور است اين بوده كه بجادو ديوانه شده و كيش آنها را وانهاده اگر گويند در داستان موسى فرموده از جادويشان بخيال او آمد كه آنان ميشتابند، و دليل است كه جادو حقيقت ندارد و همانا خيال افكنى است و ظاهر سازى.

گوئيم: رواست كه جادوى آنها چنين بوده با اينكه باز هم حقيقتى داشته‌